Maagverkleining, Natraject

Afspraak met de diëtiste

Eindelijk was het zover! Mijn eerste 1-op-1 afspraak met de diëtiste na de operatie. Ik had die afspraak al veel eerder kunnen hebben, maar ik had het ziekenhuis gevraagd een afspraak in te plannen bij dezelfde diëtiste als in het voortraject. Behalve de historie die zij kent, had ik ook een klik. En word ik een beetje simpel van alle wisselende gezichten. Ik heb nog een natraject van 5 jaar, dan is het fijn dat je bij de juiste specialist terecht komt. Dus werd mijn afspraak in verband met vakantie zo’n 5 weken opgeschoven en mocht ik eindelijk langskomen!

Hoe gaat het nu met je?” vraagt M.B. Dat is natuurlijk geen vraag die onbekend is. Mensen die ik zie en weten van mijn operatie stellen die vraag. Maar in dit geval mag het antwoord wat uitgebreider zijn. En terwijl ik vertel over mijn gebrek aan energie en duizeligheid besef ik mij ineens dat de duizeligheid eigenlijk is afgenomen. Alleen met opstaan uit bed onderweg naar de badkamer wordt de wereld soms nog wel even wat draaierig. Maar verder? Goh wat raar eigenlijk, de duizeligheid was zo’n grote hinder gedurende de dag. Ik heb niet eens gemerkt dat hij weg was……

Verder nemen we qua eten mijn dag door. Dat ik het lastig vind om te blijven variëren met verschillende producten. Dat soms de zuivel echt m’n neus uit komt. En hoe ik dat heb geprobeerd op te vangen, met bijvoorbeeld de “Bolletje tussendoortje crackers” of de “Nature valley proteine notenrepen” die ik door tips vanuit de Instagram WLS community was gaan gebruiken.

Doorgaan met lezen “Afspraak met de diëtiste”

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining, Natraject

Bewegen onder begeleiding

Tijdens mijn controle zo’n 2 weken na de operatie heb ik het met de verpleegkundig specialist gehad over wat ik wilde doen qua sporten. Ik had zwemmen benoemd, maar ook dat ik dat lastig vind in combinatie met de duizeligheid. Vorige week ben ik wezen zwemmen met z’n zusje. Of nouja zwemmen, ik heb in het ondiepe bad gezeten met m’n neefje van 4 in plaats van de glijbanen af te roetsjen met die van 8. Ik durfde niet…

Niet omdat ik niet van de glijbaan zelf af durfde, maar meer dat ik alle treden van de glijbaan op zou moeten klauteren, eraf moet houden. En mezelf vervolgens uit het zwembad moet hijsen op zo’n metalen trappetje. Heb ik die energie wel? Heb ik de kracht wel in m’n benen? Sinds m’n zweepslag ben ik niet meer wezen zwemmen en ik vind het eng. Dus zwemmen stelde ik uit.

Maarja de andere sporten die ik leuk vind zijn dingen als bodypump. Waar je op een lekker muziekje op hoog tempo in de weer gaat met gewichten. Dat is veel te heftig om mee te starten. Ook met m’n HMS waar ik rekening mee moet houden. “Als je wil kunnen we J.B. inzetten om je te begeleiden. Dan moet je rond de 6 weken na je operatie even een seintje geven” vertelde de verpleegkundig specialist.

Doorgaan met lezen “Bewegen onder begeleiding”

Herstel, Lifestyle, Maagverkleining, Working girl

Opstarten

Aankomende donderdag is het inmiddels 4 weken geleden dat ik geopereerd ben. Bijna 4 weken en ik zit nog steeds thuis. Ja ik probeer wel dingen te doen. Even een boodschapje, een pakketje wegbrengen, naar een afspraak in het ziekenhuis en zelfs weer even weg voor sociale activiteiten. Maar het voelt wel dubbel dat werken nog niet weer opgestart is. Vorige week ben ik eventjes op ‘de koffie’ geweest. En vanaf deze week zet ik mijn wekker voor ‘opstaan voor werk’ ook weer aan. De ochtenden zijn pittig, maar daar moet ik ook weer aan wennen. Op deze manier kan ik per dag even kijken hoe ik mij voel.

Waar het gisteren nog niet ging doordat m’n ontbijt verkeerd viel, voel ik mij vandaag een stuk beter. Dus tijd om eens m’n gezicht weer te laten zien op kantoor. Gelijk m’n laptop maar meenemen zodat ik m’n nieuwe werkplek in kan richten. Na even een kletspraatje gemaakt te hebben met de baas, plug ik mijn laptop aan de docking en ga ik even door m’n e-mails heen. Ik werk deze weg en merk dat m’n hoofd er best wel moeite heeft. Her en der vlekken en een zeurend gevoel die zich in mn hoofd manifesteert. Leuk man, hoofdpijn. Toch weet ik een uur vol te houden. Dat wilde ik toch minimaal proberen. En ondanks dat het niet helemaal soepel ging is dat wel gelukt.

Nu in de metro, snel naar huis en dan maar even gestrekt. Iedere stap, hoe groot of klein ook, is er weer toch weer een!