Just life, Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

Stress gerelateerd..

Nog maar een paar maanden geleden voelde ik me topfit, ik zat lekker in mn routine en was druk bezig met het ‘vereiste’ gewicht halen voor mijn intake met dr. Jaquet. Toen die afspraak achter de rug was viel er echt een last van mijn schouders waardoor ik plots even in een gat viel.

Mijn trainer had me al vaker gewaarschuwd dat ik veel van mezelf vraag, zeker omdat ik op zakelijk vlak momenteel tegen een aantal uitdagingen aanloop. Maar ik dacht dan “het gaat toch goed?” De moeheid sloeg toe en tijdens mijn jaarlijkse controle voor de Bariatrie werd ook duidelijk dat mijn bloedwaarden wat afweken, met name de vitamine D kwam weer duidelijk naar voren. Maar goed, daar had ik zelfs voor m’n maagverkleining al last van. Dus echt nieuw is het niet. Maar het werkt natuurlijk wel wat averechts als je 5 keer in de week actief bezig bent met boksen, dansen, hardlopen en krachttraining naast alle werkperikelen en een soms wat volgepland sociaal leven.

En toen kwam die ene nacht. BPPD. En vervolgens was er helemaal niks meer. Geen werk. Geen sport. Geen druk sociaal leven. maar duizelingen, hoofdpijn, misselijk en moe. Zo ontzettend moe.

Doorgaan met lezen “Stress gerelateerd..”

Lifestyle, Maagverkleining, Natraject, Working girl

20 uur en verder

Afgelopen week heb ik dan EIN-DE-LIJK de 20 uur gehaald. 5 ochtenden heb ik gewerkt van 8.30-12.30 En wat is het gek en tegelijkertijd fijn om weer meer regelmaat te hebben. Toch valt het werken me zwaar. Zodra ik klaar ben met werken ga ik, hooguit met een tussenstop bij de AH, naar huis en duik ik vrijwel direct m’n bed in. Slapen doe ik niet meer, maar wel lig ik als een dooie een beetje te scrollen op m’n telefoon.

Maar toch voel ik de druk. Niet dat mijn werkgever mij pusht hoor, het is meer een gevoel dat ik zelf heb. Morgen is het 8 weken geleden dat ik geopereerd ben, dus het aangegeven herstel van 2-6 weken is ruimschoots verstreken. En aangezien ik qua ochtenden niet meer verder uit kan breiden, wordt het tijd voor een nieuwe stap; een extra dagdeel. Oftewel een hele dag werken.

Maar dat had ik wel een beetje onderschat. Hoewel ik vol goede moed en een tas vol eten en drinken naar kantoor ging merkte ik tegen de lunchpauze aan dat m’n hoofd aan het eind van haar latijn was. Maarja, ik geef me dan niet direct gewonnen natuurlijk. Dus start ik aan m’n lunchpauze. Even m’n crackers met filet american opeten. Maar als ik me dan nog steeds niet lekker voel, kruip ik even weg in een van onze treinzitjes. Even geen prikkels…

Doorgaan met lezen “20 uur en verder”

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Psychotherapie, Woordenbrij, Working girl

Confessions @ work

Moe, dat was ik natuurlijk al een tijdje. Weer in gewicht aankomen is niet bevorderlijk voor je algemene functioneren en dan heb ik daar bovenop die slaapapneu die maakt dat ik niet goed slaap en dus niet voldoende uitrust. Maar sinds ik psychotherapie heb merk ik dat het beetje energie dat ik nog wel had inmiddels verdwenen is als sneeuw voor de zon.

Ik probeer iedere dag heel hard alle ballen hoog te houden. Het voorbereiden op het voortraject van de ingreep, zoals het slaaponderzoek of het longfunctie onderzoek. De psychotherapie. De drukte op werk, maar ook mijn groei en ontwikkeling. Als m’n werkdag voorbij is, ben ik regelmatig zó ontzettend moe. En dan maak ik het mezelf ook niet makkelijker met 2 vrijwilligersfuncties en niet te vergeten mijn sociale leven.

Op mijn werk weten, naast de HR-manager, al een aantal collega’s van mijn trajecten. Ik werk voor een niet al te groot bedrijf en met een aantal van mijn collega’s ga ik ook privé om of praten we regelmatig over privé zaken. Ik vond het niet meer dan logisch hen hierover te vertellen. Toch vond ik het wel lastig, zeker omdat er vaak de nodige emotie bij komt kijken. Maar gelukkig waren de reacties die ik kreeg waren erg lief en bemoedigend. Pre-Corona bracht ik minstens 40 uur door met mijn directe collega’s, sommigen zag ik meer dan mijn meest dierbare vrienden en/of familie. Zij weten hoe ik ben, de goede maar ook de bitchy momenten. En dat helpt. Dat is fijn als het even niet meer gaat.

Doorgaan met lezen “Confessions @ work”