Hoe gaat het met je, vraagt drs. O. “Nou… Laat ik voorop stellen dat ik noooooooit meer zolang zonder je wil hoor.” Ze lacht maar kijkt wat bezorgd. Vandaag is het ruim 3,5 week geleden dat ik m’n psycholoog voor het laatst sprak. De eerste keer met zo’n lange periode ertussen. Op mijn eigen initiatief, maar er is zóveel gebeurd in de tussentijd. Dus absoluut niet voor herhaling vatbaar. “Maar vertel, wat is er allemaal gebeurd dan??”
Dit is waarschijnlijk hoe speeddaten voelt. Je hebt 3 minuten en moet het maximale eruit weten te halen. Praten praten praten en nog meer praten. Met een overzichtje van mijn blogs, handig zo’n online dagboek, probeer ik van alle gebeurtenissen een samenvatting te geven. Bloedonderzoek, magnesium, traject delen met de directeur, frustratie door vergelijken, ITIL training, de diëtiste, psychologisch onderzoek, bedrijfsfeestje, collega’s waar ik helemaal gestoord van word, de conditietest en laten we vooral de afhakende longarts niet vergeten..
En als we dan bijna aan het eind zijn, bijna 1,5 uur verder dient de volgende cliënt zich al aan. Drs. O. vertelt dat ze echt wel positieve dingen terug hoort in mijn verhaal. Overwegingen, dingen denken maar niet zeggen, zaken aan anderen overdragen en bepalen hoe ik iets breng. “Niet zo streng zijn voor jezelf hoor! Volgende week EMDR eraan wagen?”
Kan ze nog kiezen ook. Deze keer genoeg opties!
Veel liefs, Renske 