Een wekker zetten en echt in beweging komen voelt als een eeuwigheid geleden. Ik heb wekkers voor paracetamol, niet voor opstaan. Maar vandaag is m’n controle en als alles goed gaat mogen de drains eruit!
Ik word opgehaald door m’n vriendin Chantal die me ook nog even helpt met wat dingen en we zijn al ruim op tijd in het ziekenhuis. Toch zit ik nog maar net als de verpleegkundige me oproept. En we gaan naar binnen waar ik m’n jasje mag uit doen en daarna direct plaats mag nemen op het bed.
Terwijl ik dat probeer te doen vraagt ze hoe het gaat en ik vertel dat m’n linkerdrain harder loopt dan bij m’n rechterarm. Ze haalt m’n gegevens erbij en leest dat er 250 cc aan puur vet is verwijderd. “Zó, hij heeft nog best veel weggehaald”. Ja, dat idee had ik zelf ook wel. En vertel ook dat ik betwijfel of dat van tevoren echt het plan was geweest.
De verpleegkundige controleert mijn drains en vraagt vanaf wanneer het vocht🩸 in m’n linkerdrain is. Dat is uiteraard sinds de operatie. Ze kijkt er naar en vergelijkt het met de rechterdrain. Wanneer ze vraagt of dit dan van gister is, of ook sinds de operatie. Waarbij ik bevestig dat het laatste het geval is. “Ja normaal zetten we per iedere 24 uur een streepje”. Dat klinkt op zich logisch, maar als niemand je daarover informeert wordt dat toch een lastig verhaal. Dus zeg ik “ja als iemand dat aan me had gevraagd had ik dat zéker gedaan!”
Veel liefs, Renske 