Maagverkleining, Natraject

Eerste week

Ik vind het altijd een beetje lastig als ik vrij ben geweest om dan weer op te starten. Maar zo in het nieuwe jaar vind ik het nog veel lastiger. Vorige week was ik vrij, maar in plaats van allerlei leuke dingen te gaan doen was ik aan huis gekluisterd door de Kerst naweeën (ook wel diarree genoemd 💩💩) En eerlijk, hoewel tot rust komen niet verkeerd is word ik van thuis zitten echt kapot lui. Of misschien was het gewoon omdat ik niet helemaal fit was, ik vond het in ieder geval erg pittig om gelijk weer in het ritme te stappen op maandag 2 januari.

En als het dan nog mn normale ritme was. Maar het was een zeer afwijkende week, waarin ik mij niet lekker voelde. Als heerlijk extraatje onverwachts ongesteld werd omdat ik m’n anticonceptie vergeten was *OEPS*. Dus niet ging sporten, veel afspraken had waardoor ik veel weg was van werk en dus op de dagen dat ik er wel was het mega druk had, een moment het gevoel had dat ik ging flauwvallen, een vrije dag had om mn vrijwilligerswerk te doen, een gek bultje aan de binnenkant van mn arm tegenkwam zo nét boven mn oksel wat me toch wel even liet schrikken en twéé losse afspraken had in het ziekenhuis. Jeez houdt het nog op deze week?

Maar, vooralsnog geen zorgen. Het bultje in de vorm van een knikker is even aankijken. Door alle losse huid bij mn arm kan ik hem soort van vastpakken waardoor het wellicht erger aanvoelt dan het lijkt. Maar een vriendin die tevens doktersassistente is vermoed dat het misschien een ontstoken haarzakje is waardoor de ergste schrik wel is afgezakt. Even in de gaten houden en hopelijk verdwijnt hij snel weer.

En dan sluiten we de week af met maar liefst 2 ziekenhuisbezoeken, zowel op donderdag als op vrijdag. Mijn 6 maanden controle bij de diëtiste en de physician assistent, welke blijkbaar onmogelijk zijn om aaneensluitend te plannen.

Doorgaan met lezen “Eerste week”

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining

Twijfels, Trombose & Taxi’s

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar het is tijd voor een update.. Inmiddels is het al bijna 1,5 week geleden dat ik door m’n onderbeen zakte onder begeleiding van een onheilspellend geluid. Na 5 dagen een ondraaglijke pijn te moeten doorstaan, heb ik afgelopen maandag direct mijn huisarts gebeld om 08:00 toen ze weer terug waren van vakantie.

Nadat ik de assistente mijn ervaring van de week ervoor vertelde en de twijfels die ik daarbij had, kwam de huisarts thuis langs. Haar conclusie was dat het inderdaad erg op zweepslag leek. Maar de pijn had al een beetje moeten afnemen en mijn kuit was toch ook wel wat rood en erg dik. Daarnaast had ik ook verhoging. Dus zette ze een spoed-bloedafname in gang, omdat ze wilde uitsluiten dat er een trombosebeen was ontstaan als gevolg van het niet meer kunnen bewegen.

Dinsdagmorgen kwam een vrouw dan ook bloed afnemen. Een indicatie over wanneer de uitslag bekend zou zijn mocht ze niet geven, “bel anders aan het eind van de middag je huisarts even”. Ik belde de assistente om even te vragen of dit de ook hun verwachting is bij “spoed”. Dat was inderdaad het geval. Daarom koos ik ervoor om nog even proberen te slapen, want door alle pijnstiller-wekkers en pijnscheuten slaap ik toch maar weinig. Toen werd ik wakker gebeld door de assistente. Of ik toch echt niet ergens een thermometer kon fixen, omdat ze graag wilden weten of ik nog steeds verhoging had. En terwijl ik uitleg dat ik echt niet strompelend m’n buren af wil gaan, belt dr. V. haar dat mijn bloedwaarden binnen zijn, dat die afwijken en ik dus met spoed naar het ziekenhuis moet.

Doorgaan met lezen “Twijfels, Trombose & Taxi’s”

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining, Voortraject

Intervals en bloeduitslagen

Vrijdag, interval wandel dag! Ik werd wakker en zag dat het droog was. Althans dat idee had ik. Eenmaal buiten gekomen kwamen we tot de ontdekking dat het miezerde. Klein beetje balen, maar miezer overleven we natuurlijk wel. En dat moet ook, want daarmee ronden we de eerste maand af!

Ik vind het eigenlijk wel een gek idee. De eerste wandelingen zag ik zó tegen op. Met veel moeite haalde ik de eerste meters. Hijgend, puffend en moe. En nu zijn we alweer een maand verder! Waarbij we (Bella gaat trouw iedere wandeling met me mee!) vandaag ons rondje hadden uitgebreid en daardoor ook nog eens voor het eerst de 2,5 km heb aangetikt! 🎉🎉 En eerlijk is eerlijk, voor heel veel mensen is 2,5 km maar een lullig afstandje.. Maar ik ben stiekem wel een heel klein beetje trots op dit mijlpaaltje.

Doorgaan met lezen “Intervals en bloeduitslagen”