Vorige week werd duidelijk dat psychologe vd W. na het onderzoek toch nog graag input wilde van mijn psychotherapeut. Drs. O.. Dus kreeg ik een brief met vragen mee, waar mijn psychotherapeut een terugkoppeling op moet geven. Het bespreken van mijn case en het daaropvolgende besluit zou worden uitgesteld tot dit verslag is ontvangen.
In de auto bel ik haar gelijk. “Mag jij drie keer raden wat ik heb gekregen van het ziekenhuis? Een brief of je een verslag wil schrijven over mij” spreek ik haar voicemail in. Kort erna belt ze mij terug. Ik leg haar uit wat de bedoeling is en dat ik het document de volgende ochtend zal inspannen zodat ik het digitaal kan verzenden. Geen tijd te verliezen hè! Drs. O. net 2 dagen terug van vakantie, met ontzettend veel in te halen, belooft mij plechtig het verslag zo snel mogelijk te schrijven, zodat het besluit niet door haar langer op zich laat wachten. “Fijn, ontzettend bedankt!” Ik eindig het gesprek.
Het nadeel van perfectionist zijn, is dat de lat vaak hoog ligt. Niet bewust, maar dat is nou eenmaal zo. Dat heeft zo’n voordelen, maar ook zeker z’n nadelen. Zo word ik meestal niet verrast door mensen. Te hoge en voornamelijk andere verwachtingen dan anderen. Maar vandaag, precies een week nadat ik Drs. O. heb gebeld, krijg ik een berichtje van Minddistrict. Minddisctrict is het platform waar mijn psychotherapeut communiceren met elkaar buiten therapie. Er is een update! Het zal toch niet?
Veel liefs, Renske 