Vandaag had ik (onder andere) mijn controle afspraak in het ziekenhuis. Deze had ik met M.R., verpleegkundig specialist. Als ik zijn kamer binnenstap en plaats neem vertelt hij me dat ik twee weken geleden een gastric bypass operatie heb gehad (goh echt? :P) en dat hij benieuwd is hoe het nu met me gaat.
In de lift naar de Bariatrie afdeling, een klein beetje duizelig nog van m’n tripje er naartoe.
Ik begin te vertellen over mijn eerste dagen, thuis. Hoe het eten en drinken gaat. De voortgang, maar ook de ommeslag van afgelopen woensdag. De duizeligheid, licht in m’n hoofd. M’n dumping. En hoe mijn dag gister verliep inclusief de dextro.
Ik kan niet eens meer herinneren wanneer ik ontdekte dat ik deze afspraak had. Want wat was dát nog ver weg zeg. Maar het enige voordeel aan tijd is, dat het vanzelf verstrijkt. Hoelang het ook duurt, op een gegeven moment ben je er. En vandaag is het dan EIN-DE-LIJK zover. Mijn afspraak met de bariatisch verpleegkundige, specialisme chirurgie. De vrouw met wie ik de allereerste intake had op 17 februari ruim 6 maanden. “Zij word je case manager” was het enige wat uit mijn vele vragen kwam.
Nou, eigenlijk komt het er gewoon op neer omdat ik een extra ondersteuningstraject / voortraject moest volgen dat er net wat meer stappen bij komen kijken. De verpleegkundige; D.H. wilde gewoon alles nog even met mij doorlopen wat ik gedaan had en hoe ik het afgerond heb. “Dat bespreken we dan vervolgens ook nog met het team” En hoewel ik dat uiteraard al wist waren de bewegingstherapeut en de diëtiste erg positief. En zij sloot zich daar bij aan. Dan is het dus alleen nog wachten op de uitslag van het psychologisch onderzoek, wat nog steeds niet duidelijk is. En ik ook nog altijds niet gehoord had van een eventuele vervolgafspraak. Wel zag D.H. dat de psychologe vandaag een “administratief blok” had met mijn naam erbij.
“Hoewel het erg druk is, ga ik zorgen dat je op de lijst komt en morgen, of uiterlijk volgende week in het team besproken wordt. Je hebt nu lang genoeg gewacht.” En dat maakte dat alle eerdere twijfels die ik had rondom of het ooit nog wel goed zou komen verdwenen. Zij is bereid moeite te doen en jeetje wat voelt dát fijn zeg!
Dan is vooral de vraag of er nog wat uit het psychologisch onderzoek komt, dat ik mogelijk nog cognitieve therapie moet volgen. En of dat evt dan eerst moet of parallel met de afspraken die nog moeten volgen. Uiteraard als ik nog iets “extra’s” moet doen, hoop ik heel erg dat dat gewoon parallel mag. Maar ergens zou het nog fijner zijn als het voortraject nu gewoon klaar is! Maar zo makkelijk kom ik er vast niet mee weg.
Ik word in ieder geval uiterlijk 1 september gebeld en dan krijg ik te horen hoe nu verder. Dus nog heel eventjes wachten. Duimen jullie met me mee?! 🤞🏻🤞🏻🤞🏻
Als je mij een beetje kent dan weet je dat ik liever ergens 30 minuten te vroeg kom, dan 5 minuten te laat. Ik heb een hekel aan laatkomers, maar vooral zelf te laat ergens voor zijn. Braaf vergrendel ik om half 1 mijn computer en maak mij klaar om de deur uit te gaan. Als ik het parkeerdek af rijd kom ik tot de ontdekking dat de poort niet open gaat. Shit. Bladeren weggehaald, maar nog steeds geen verandering. Inmiddels staat een van mijn buren ook klaar om het parkeerdek op te gaan en achter mij iemand die vertrekken moet voor haar werk. Heb ik weer. Na contact met de verhuurmakelaar komt ineens mijn overbuurman als reddende engel, hij kent inmiddels de kuren van de poort maar heeft ook de oplossing. HOEZEE! Zo’n 15 minuten later vlieg ik dus richting het ziekenhuis voor mijn afspraak met de bewegingstherapeut.
Nu had ik al gebeld en de situatie uitgelegd, maar toch gun ik het mijzelf dan niet om rustig aan te doen. Met als resultaat dat ik helemaal gehaast en buiten adem op mijn afspraak kom. Maar wel gelukkig “slechts” 7 minuten te laat.
Eenmaal aangekomen stelt de bewegingstherapeut zich voor. Dhr. J.B. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij van tevoren erg druk maakte. Ik had al een beetje gegoogled op wie mij zou gaan begeleiden en vond hier een jonge goed uitziende gozer. En ik dacht natuurlijk, mag het niet gewoon een wat oudere lelijkerd zijn? Maakt dit soort dingen toch een stuk makkelijker!
Veel liefs, Renske 