Just life, Lifestyle

Saalt Disc

Een half jaar geleden had ik zieke paniek, toen ik voor het eerst gebruik ging maken van een menstruatie disc. Ik was deze tijdens m’n menstruatie wat korte momenten aan het uitproberen en op dag 3, klaar voor een dag werken, kreeg ik hem ineens er niet meer uit. En zo slim dat ik was deelde ik dat met een man, die op dat moment in mijn leven was, die het ook nog versterkte door dingen te zeggen als “Ja maar hoezo doe je zoiets ook erin? Gebruik gewoon maandverband ofzo“. Ja nee, no shit Sherlock daar heb ik nu wat aan.

Op dat moment dacht ik, als dat godvergeten ding eruit is, pleur ik het straks weg. Nooit meer dat ik dit nog een keer ga proberen. Toch deed ik dat uiteindelijk niet, ik had er immers best nog wel wat geld voor betaald en hoewel ik het echt lastig vond wilde ik toch graag ontdekken of dit iets voor mij was. Dus de volgende rondes van menstruatie probeerde ik her en der de Saalt Disc toch nog even uit. Wel in combinatie met maandverband want behalve dat ik de disc heel erg goed voelde zitten, had ik ook nog wel last van wat ‘lekkage-gevaar’. Moedeloos werd ik er wel een beetje van, helemaal als ik dan kijk naar Fleur (menstruatie en vruchtbaarheid coach), zweert erbij. Zij zegt dat je er alles mee kan doen, van sporten tot intieme interactie. En ik? Ik ben niet eens in staat om te ademen zonder dat ik diep ongelukkig word van het ding.

Maar toch zette ik door. Want zelfs al zou ik altijd wat last houden van die lekkage, als ik er wel aan kan wennen geeft het zoveel meer gemak. Een beetje lekkage is al een stuk beter dan wat ik anders ervaar aan bloedverlies tijdens mijn menstruatie. Dus toch maar door bikkelen. En zo werden de korte -draag momenten-, toch wat langduriger. En nam ook het weeïge gevoel in mijn onderbuik tijdens het dragen, wat af. En afgelopen week had ik zowaar twee volle dagen waarbij ik op een moment de disc en dus ook mijn menstruatie zelfs bijna vergeten was! HOEZEE!

Dus, nee, ik ben nog niet zover als Fleur, maar het feit dat ik het gekke ding in eerste instantie in de prullenbak wilde gooien en nu als bijna prettig ervaar is toch wel een overwinning an sich! Wie weet, misschien ben ik over een tijdje net zo zen als zij!

Just life, Let’s talk!, Woordenbrij

Loslaten

Toen ik Bella kreeg was dat een impulsief besluit. Eigenlijk was ze een kadootje voor mijn moeder haar verjaardag, maar die wilde niet meer beginnen aan alles wat er komt kijken bij een pup. Dus na twee weken al helemaal verliefd op dit kleine diertje besloot ik haar toe te voegen aan mijn ‘pack’. Want ik had immers al twee katten. De afgelopen 12 jaar waren soms een beetje stressvol, Bella bleek namelijk nogal een brokkenpiloot te zijn. Maar dat weegt niet op tegen de onvoorwaardelijke liefde die Bella je gaf.

Ja sommige mensen vonden haar wellicht intens, omdat ze als een ware chihuahua vs. tekkel een echt keffertje is. Maar als je goed voor haar bent en ze leert je kennen, dan is ze enorm lief en wil ze niets liever dan met je kroelen of tegen je aan liggen. Helemaal als ze voelt dat je niet lekker in je vel zit of verdrietig bent.

De laatste paar jaren waren niet meer helemaal vanzelfsprekend. Drie jaar geleden kwam de dierenarts tot de conclusie dat naast de inmiddels geconstateerde artrose ze dicht tegen een hernia aan zat. Zes weken hokrust en iemand vertelde mij toen over glucosamine. Ze knapte helemaal op en behalve dat ze niet meer echt lange wandelingen kon maken, was het echt nog een energiek beestje. Sommigen dachten nog wel eens dat ze net pup af was, zoveel levenslust straalde ze uit.

Doorgaan met lezen “Loslaten”

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Buikecho en bloedafname

Wat was ik blij dat mijn buikecho in de ochtend al stond gepland. Dan is het makkelijker om 4 uur lang nuchter te blijven. Maar ik moest wel zorgen voor een volle blaas. Dat is wel een uitdaging zeg! Pfoeee..

Ik was uiteraard megavroeg wakker door een miauwende kat aan m’n slaapkamerdeur. Dus toen snel naar de wc gegaan. En daarna proberen te drinken voor een volle blaas. Dat ging best oké tot een uur of 8. Toen begon het toch echt te ‘dringen’. Het uitlaten van Bella ging al niet echt lekker meer en toen dat gebeurd was ben ik maar richting het ziekenhuis gegaan. Flesje water mee voor nog wat extra water, mocht dat nodig zijn.

Nu ben ik altijd vroeg, overal en altijd. Zo ook voor deze afspraak. Ik moest voor mijn afspraak van 09:20 om 09:10 aanwezig zijn. Ik was er om 08:45 ongeveer, m’n plas proberen op te houden en tegelijkertijd nog wat water te drinken. Dus ik verbaasd toen om 09:00 mijn naam al opgeroepen werd. Maar wat fijn, ik mag al!! (En ik kan je vertellen, als de nood hoog is.. every second counts!!!!)

Doorgaan met lezen “Buikecho en bloedafname”