Fitgirl, Intake & Aanvraag Armlift, Just life, Lifestyle, Mediale Armlift, Plastische Chirurgie

50 naar 15!

19 november, ik had 50 dagen te gaan voor 6,7 kilo. Dat is best nog wel wat, maar niet per se onmogelijk. Alleen god wat is het lastig. Op 1 december woog ik me nog eens en was ik zelfs nog iets zwaarder. 8 kilo moest er zeker nog af. En nu dan? Er was nog maar een optie, omzetten die knop en knallen. Niks meer, niks minder.

Dus maakte ik een plan. Ik wist welke plannen er waren voor December: kerstdiner met werk, seizoensafsluiter met Feyenoord vrienden, paar lunches, de verjaardag van m’n neefje en de jaarwisseling. Maar buiten dat volg ik een strak regime. Niet alleen qua voeding, maar ook qua sporten. Alles of niets.

Inmiddels is er nog maar 15 dagen te gaan, heb ik vakantie en ga ik compleet warrior mode. Slapen, eten, sporten, nog wat sporten en een saunaatje. Dat maakt dat het nu wel echt de goede kant op gaat. Want op dit moment ben ik nog 3,5 kilo verwijderd van het gewicht dat ik maximaal mag wegen bij m’n afspraak op 8 januari.

Nee, ik ben er zeker nog niet. Wat maakt dat het enorm spannend blijft, zo kort van tevoren. Nog maar 15 dagen voor die laatste kilo’s. Hoewel ik al behoorlijk clean eet, ga ik dat toch nog een stapje verder aanpassen. Nog maar twee weken te gaan, dus nog meer cutten. De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar als ik dit red heb ik niet alleen dat bizarre doel gehaald, maar ben ik ook op m’n lichtste sinds een écht hele lange tijd. Had überhaupt nooit gedacht dat ik hier zou komen. Dus het zou echt fantastisch zijn, hopelijk haal ik het!

Duim je voor me mee?!

Fitgirl, Let's do this!

14 dagen?!?!

Oh mijn god. Nog maar 14 dagen?!?! Ik werp een blik op de startpagina mijn blog en zie daar de countdown widget voor de Strong Viking Run. Nog maar 14 dagen tot het zover is. Ik merk dat in mijn hoofd het perfectionisme en de wil om alles goed te kunnen doen strijden met het gevoel van voldoening dat ik graag wil voelen dat ik überhaupt hier aan ga deelnemen. Dat gevoel van een wedstrijd in plaats van jezelf uit te dagen. Ik merk dat ik doodsbenauwd ben. Ik heb rond geroepen dat ik hier aan mee ga doen en dat ik ervoor train, maar wat als ik het nou niet kan? Dat stemmetje die in mijn hoofd me eraan herinnert dat ik voor lul sta als het niet lukt. Hoewel dat stemmetje niet zomaar weggaat, is het eigenlijk wel onzin wat ze roept. De Strong Viking Run is namelijk geen wedstrijd, maar een challenge. Een waar je jezelf uitdaagt alles uit jezelf te halen wat er in zit. Waar je obstakels tegen gaat komen die je gaat rocken en misschien een paar waar je (letterlijk!) op je bek gaat. Is dat erg? Nee. Voelt dat voor mij ook zo? Nee. Ik wil dingen halen, ze kunnen afvinken. Maar is dat realistisch? Nee, ook niet.

Het is pas een maand of 8 geleden dat ik besloot mee te gaan doen met de Strong Viking Run. Ik vond dat ik lekker in een goede flow van bewegen zat en wilde doelen stellen en ambities waarmaken. Ik ben soms een enorme overdenker, maar op andere momenten ook echt impulsief. Dus riep ik dat ik mee ging doen in de hoop dat dit niet m’n zoveelste bevlieging was. En guess what? It’s not. In september 2023 ben ik gestart met een programma waar je door middel van intervallen leert hardlopen. Daarnaast heb ik in februari mijn bodypump lessen ingeruild voor krachttraining.

Dus waar ik tot vorig jaar nog geen meter in mn leven heb hardgelopen, heb ik inmiddels 23 trainingsessies erop zitten. En ren ik nu zo’n 4,5 kilometer in 3x 10 minuten. De run over 2 weken is 7 km, maar wel met de kanttekening dat ik tussendoor even op adem kan komen als ik moet wachten voor een obstakel. Maar tegelijkertijd ik wel meer uitgeput raak door zo’n obstakel. Waaaaah, PANIEK!!! Gelukkig heb ik mn buddy Jade, die meer dan topfit is. Haar doel? Mij door die run heen loodsen, lol.

Wil je ons ook komen aanmoedigen? Dan moet je er wel voor naar Wijchen komen, want daar vindt de run plaats. Wij zullen om 14:00 van start gaan!

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

1 week PO

Een week alweer.. Gister sprak ik m’n baas eventjes en toen werd het duidelijk dat er al bijna een week voorbij was. Of nouja al. Enerzijds ben ik enig besef van tijd kwijt. Maar anderzijds de operatie, pijnaanvallen waardoor ik een dag langer moest blijven en een bezoekje aan de spoedeisende hulp. Eigenlijk ging het helemaal niet zo snel en voorspoedig.

Maar inmiddels begint het kleurenpalet op m’n buik wat minder heftige kleuren aan te nemen en is de dagelijkse pijn een stuk draaglijker geworden dan de eerste dagen.

Toch verblijf ik voornamelijk in bed. Probeer ik een beetje bij te lezen of val ik slaap. Met goed gezelschap uiteraard! 🐕 Toch tel ik de dagen af en hoop ik snel pijnvrij zijn te zijn.