Ik heb al erg lang overgewicht.. In mijn tienerjaren was ik een beetje mollig tot gezet.. Ik voelde mij altijd te dik.. Niet per se onaantrekkelijk, want ik wist dat sommige rondingen de aandacht kregen bij mannen, maar wel te dik. En in de jaren die volgden is dat nooit verdwenen.
Ik op Thrillogy toen ik een jaar of 18 was
Als ik terug kijk naar de afgelopen jaren dan vind ik mijzelf op oudere fotoos altijd slanker, mooier. Zou ik graag weer even terug willen naar dat moment, dat figuur.. Gek toch eigenlijk want op het daadwerkelijke moment van de foto voelde ik mij nooit zo. Daar is denk ik het jojo-en mee begonnen. Want als je niet jezelf kan accepteren, dan is het nooit goed genoeg. En alleen als je dat kan voelen, dan ga je het redden.
Vandaag is het 3 jaar geleden dat ik de sleutels kreeg van mijn eerste appartement in Rotterdam. De allereerste keer dat ik écht voor mezelf koos en deed wat ik voelde in mijn hart. Ik liet alles en iedereen “achter” in het Oosten en verhuisde naar het onbekende Westen; naar het prachtige Rotterdam💚
Doodeng vond ik het. Erg buiten m’n comfort zone omdat ik daar niemand ken. Doe ik hier goed aan? Wat als het nou allemaal niks is? “Nou joh Rens, dan ga je gewoon weer terug he”. Zo hield ik mezelf voor. En wat heb ik hier goed aan gedaan. Geen dag heb ik hier spijt van gehad. Een prachtige reminder waar ik voor mezelf koos, dat het ook goed is om voor mijzelf te kiezen. Het is het namelijk waard; IK ben het waard.
Zo denken vind ik nog wel eens lastig. Samen met drs. O. werk ik aan mijzelf, aan mijn trauma maar ook aan het (lage) beeld dat ik van mijzelf heb. En zeker nu December voor de staat, de maand die symbool staat voor die “warme donkere dagen”. Een periode waar juist vaak pijnlijk duidelijk wordt als je niet lekker in je vel zit of die unhappy single bent.
Daarom is dit een extra zetje om nog meer of misschien vooral wat bewuster aan het werk te gaan met mijzelf. Tijd voor een beetje meer warmte, acceptatie en liefde voor mijzelf.
Zo’n 7 weken geleden liep ik een zweepslag op. Een fikse scheur in mijn kuitspier die mij immens veel pijn bezorgde. In de weken die volgde, voelde het alsof ik een beetje aan mijn lot was overgelaten. Gevalletje houd maar rust en zoek t verder maar lekker uit. Inadequate zorg noemde de Arbo arts het. Dat vind ik nogal een heftige constatering, maar het onderschreef zó het gevoel dat ik al weken had.
Gek toch hoe een kort moment; een knappend geluid. Zóveel impact kan hebben en zelfs mijn been eruit kan laten zien alsof er een vrachtwagen overheen is gereden.
De Arbo arts had aangegeven dat het misschien beter was om een andere (lees; betere) fysiotherapeut te zoeken of om het gesprek aan te gaan met mijn huidige. Ze zou al de dag erna komen, dus ik besloot om toch het gesprek maar aan te gaan. Wisselen geeft misschien ook onnodig veel gedoe.
“Ik heb gister mijn gesprek gehad met de Arbo arts, alleen deze was niet zo tevreden. Hij is van mening dat er wel wat tekortgeschoten is, waardoor mijn herstel minder snel is gevorderd dan misschien mogelijk was geweest.” Hoewel ik nooit confrontatie vermijdend ben, vond ik dit wel ontzettend lastig. Ik ben zelf een leek wat dat betreft, zit soms ontzettend in de knoop met emoties als het aankomt op belangrijke dingen rustig te brengen. Maar dit ging redelijk. En het leek er zelfs op dat ze open stond voor feedback. Ik kreeg een lading oefeningen en we zouden elkaar 1,5 week later weer treffen.
Veel liefs, Renske 