Eten & drinken, Lifestyle, Maagverkleining, Natraject

1 jaar controle diëtiste

Niet zo lang geleden kreeg ik een afspraak in mn agenda in het ziekenhuis account. De 1 jaar controle met de diëtiste is telefonisch. Nou prima, op zich ging het redelijk. Ik was wel aan het stabiliseren, maar op zich was ik redelijk in balans qua eten en bewegen. Toch? Er zijn best nog wel eens momenten dat ik namelijk enorm twijfel aan de dingen die ik doe, of het niet anders had kunnen zijn.

Zo kan ik namelijk best veel eten, voor een maagverkleiner. Toch ben ik veel kwijt en zit ik zoals iedereen dat dan roept echt op een goede lijn. Natuurlijk is dat ook zo, nu ik bijna de -70 kilo nader, ben ik mij daar écht wel van bewust. Maar er zijn qua gewicht nog wel een paar doelen die ik zou willen halen. Ook vooral met het oog op eventuele corrigerende operaties in de toekomst, is het belangrijk een specifiek BMI te halen. Maar veel zorgen had ik daar nog niet over. Tot de operatie van mn galblaas kwam. Tijdens mijn bezoekje aan de spoedeisende hulp, enkele dagen later, werd er bloed geprikt en die waarden heb ik gedeeld in mijn blog.

Een van mijn lieve insta-volgers, wees mij er op dat mijn albumine waarde ruim onder de ondergrens zat en ze vroeg zich af of het ziekenhuis mij hier op gewezen had. Haar behoorlijke heftige complicaties zijn namelijk (o.a.) een gevolg van een te lage albumine waarde. God wat schrok ik daarvan!

Doorgaan met lezen “1 jaar controle diëtiste”

Dating 'nd more, Lifestyle, Married at first Sight

Het gaat beginnen!

Married at first sight gaat voor jou beginnen”. Schrik is eigenlijk de eerste emotie die ik voel. Daarna volgt de oja, ik had me opgegeven he haha! En het ietwat zenuwachtige gevoel fladdert onderin mijn buik.

Doorgaan met lezen “Het gaat beginnen!”

Complicaties, Galblaas, Just life, Lifestyle, Maagverkleining, Natraject

Zieke paniek!

Of moet ik zeggen paniek; want ziek? Man man man. Afgelopen woensdag werd ik wakker met pijn in mijn keel. Ik dacht gelijk het zal toch niet?! De kampioenswedstrijd van Feyenoord en de huldiging komen eraan. Oja en niet te vergeten de operatie van m’n galblaasverwijdering. Die uiteraard ook niet onbelangrijk is, maar met zoveel gaande krijgt het nog even niet de aandacht.

Dat verandert als ik zaterdagochtend de huisartsenpost bel. Vrijdagmiddag veranderde er iets. M’n ontwikkelde verkoudheid begon een nare pijn in m’n voorhoofd te geven, maar vroeg naar bed gaan hielp niet. ‘S nacht heb ik een tijdje onder de douche gestaan in de hoop dat de pijn in mn hoofd minder zou worden. Maar pas na het innemen van een codeïnetablet viel ik in slaap. Helaas was ook dat voor korte duur.

Met amper m’n ogen open voel ik de bonkende pijn. Dit is de allereerste keer sinds mn operatie dat ik snak naar een ibuprofen. Die had mogelijk wel geholpen, waar de paracetamol én ook de codeïne vrij weinig verschil maken. Omdat het pas zaterdagochtend is besluit ik de huisartsenpost te bellen en het verhaal uit te leggen. “Zijn er nog andere medicatie of zaken waar we rekening mee moeten houden?” vraagt de assistente aan de andere kant van de lijn. Nouja dat ik aanstaande woensdag geopereerd wordt is waarschijnlijk niet onbelangrijk, samen met het feit wat ik daar allemaal voor inneem. “Nou, die operatie gaat nu waarschijnlijk niet door”. Ehhh say what?!?! Ik schrik en lichtelijke paniek komt er over mij heen. Maar de pijn in m’n hoofd laat niet toe er te lang over na te denken.

Doorgaan met lezen “Zieke paniek!”