Wat een besef-momentje had ik vanavond even zeg. Ik zei vroeger altijd dat mensen dansen onderschatten, dat het topsport is en hard werken. En dat is het ook, maar eigenlijk vond ik dat harde werken op mijn niveau wel meevallen. Dansen ging vanzelf, was gemakkelijk en ondanks dat ik soms heus wel even flink moest oefenen op de nieuwe passen van een dans genoot ik er met volle teugen van. Nou, ik kan je vertellen dat ik destijds echt een onwijs goede conditie had. En ook dat daar precies niets van over is gebleven.
Vanavond was de Solo Dance proefles. De groep bestond uit 6 deelnemers, een assistent en de lerares. We warmden op tijdens een Merengue, welke opgevolgd werd door een Cha Cha, Engelse Wals, Samba, Tango. En als afsluiter werd er een Jive ingezet met de Rumba als coolingdown.
“Misschien moet je af en toe gewoon even stoom afblazen? Ga kickboksen ofzo..” Ik lach om de opmerking van mijn collega M. terwijl mijn gedachten afdwalen. Ik heb vroeger wel aan een vechtsport gedaan, daarom weet ik ook dat fysiek ik daar nu niet toe in staat ben. Maar het was nooit de vechtsport waar ik mezelf echt even in kon verliezen.
Dat is dansen wel. Of ik nu verdrietig, boos, moe of chagrijnig ben. Dansen kan áltijd. Tijdens dansen vergeet ik even alles om me heen. Alleen maar oog voor mijn danspartner, de muziek en het ritme. Wat een heerlijke manier om in op te gaan en jezelf even te verliezen. Of vind je dan juist jezelf?
Als 12-jarig meisje mocht ik van mijn moeder op dansles. Ik kom uit een familie waar graag gedanst wordt. Mijn Opa & Oma, oom’s, tantes en ook mijn moeder had de kunst van ballroom & latin dansen aardig onder de knie. Dus ging ik dansen bij de plaatselijke dansschool, dansstudio Vieberink. Tot ongeveer mijn 16e heb ik aan stijldansen gedaan, waarna ik langzaam overging op Streetdance & Hiphop. Dat heb ik zo’n 2 jaar gedaan voor ik daar mee stopte. Een jaar of wat later merkte ik dat ik het miste. Het dansen, de gezelligheid en alles wat er gebeurt in de danswereld. Ik woonde toen inmiddels op mijzelf in Oss waardoor ik bij danscentrum Zwijsen terecht kwam. Helaas door verhuizen en het stoppen van mijn vaste danspartner, is het dansen destijds wederom op een laag pitje komen te staan. Zo jammer vond ik dat, maar soms is er niets aan te doen.
Eigenlijk ben ik nog helemaal niet zo bezig met afvallen. Wel met alles wat ik moet afvinken voor m’n traject, zoals fitter worden voor de conditie test. Die was ik met vlag en wimpel geslaagd. Daarna had ik mij voorgenomen om verder te gaan met het intervallen, alleen raakte de aanhechting van mijn peesplaat (overbelast en sindsdien lukte het niet meer om goed te wandelen door de stekende pijn.
Ik had er best een beetje de balen van in. Ik ben ook nog steeds hard op zoek naar goede wandelschoenen, zodat ik dat in het vervolg kan voorkomen. Door een eerder ongeval (iets met lomp) heb ik jaren problemen gehad met mijn peesplaat dus ik wil echt geen enkel risico in lopen. Maar het punt is, dat als lopen niet zo lekker gaat dat dat ieniemienie beetje conditie dat ik heb opgebouwd, vast ook snel weer achteruit zal gaan.
Toch werd ik vanavond, van de Kuip onderweg naar huis, oprecht blij verrast. Om terug naar mijn auto toe te gaan vanaf de tramhalte zijn er een aantal opties. Met de lift, trap of zoals veel medesupporters doen; de inrit-helling oplopen. Dat laatste had ik een tijdje terug een paar keer gedaan, maar dat viel erg tegen. Op 2/3 voelde ik het zó in m’n kuiten waardoor dat laatste stukje dan heel moeizaam ging. Gênant vond ik dat. Dus ging ik dan vaak voor een van de andere opties. Door drukte koos ik deze keer toch voor de helling. En dat ging in één vloeiend tempo, direct door naar boven. Natuurlijk was ik behoorlijk buiten adem toen ik boven was. Maar geen vermoeide kuiten, niet langzamer lopen.
Dus ik vier even een klein feestje! Met hernieuwde motivatie om weer snel aan de slag te gaan!!
