Maagverkleining, Natraject

Eerste week

Ik vind het altijd een beetje lastig als ik vrij ben geweest om dan weer op te starten. Maar zo in het nieuwe jaar vind ik het nog veel lastiger. Vorige week was ik vrij, maar in plaats van allerlei leuke dingen te gaan doen was ik aan huis gekluisterd door de Kerst naweeën (ook wel diarree genoemd 💩💩) En eerlijk, hoewel tot rust komen niet verkeerd is word ik van thuis zitten echt kapot lui. Of misschien was het gewoon omdat ik niet helemaal fit was, ik vond het in ieder geval erg pittig om gelijk weer in het ritme te stappen op maandag 2 januari.

En als het dan nog mn normale ritme was. Maar het was een zeer afwijkende week, waarin ik mij niet lekker voelde. Als heerlijk extraatje onverwachts ongesteld werd omdat ik m’n anticonceptie vergeten was *OEPS*. Dus niet ging sporten, veel afspraken had waardoor ik veel weg was van werk en dus op de dagen dat ik er wel was het mega druk had, een moment het gevoel had dat ik ging flauwvallen, een vrije dag had om mn vrijwilligerswerk te doen, een gek bultje aan de binnenkant van mn arm tegenkwam zo nét boven mn oksel wat me toch wel even liet schrikken en twéé losse afspraken had in het ziekenhuis. Jeez houdt het nog op deze week?

Maar, vooralsnog geen zorgen. Het bultje in de vorm van een knikker is even aankijken. Door alle losse huid bij mn arm kan ik hem soort van vastpakken waardoor het wellicht erger aanvoelt dan het lijkt. Maar een vriendin die tevens doktersassistente is vermoed dat het misschien een ontstoken haarzakje is waardoor de ergste schrik wel is afgezakt. Even in de gaten houden en hopelijk verdwijnt hij snel weer.

En dan sluiten we de week af met maar liefst 2 ziekenhuisbezoeken, zowel op donderdag als op vrijdag. Mijn 6 maanden controle bij de diëtiste en de physician assistent, welke blijkbaar onmogelijk zijn om aaneensluitend te plannen.

Doorgaan met lezen “Eerste week”

Let’s talk!, Lifestyle, Maagverkleining, None Scale Victory (NSV), Psychotherapie, Voortraject, WLS Community

Nieuwe ronde, nieuwe kansen?

In de laatste dagen van het jaar is het vrij standaard dat je terug kijkt op het afgelopen jaar. Vaak zie je dat mensen het allemaal vrij snel achter zich willen laten. Op naar het nieuwe jaar, want nieuwe ronde nieuwe kansen.. Toch?

Ik heb dat ook een tijdlang gehad. Met sporten, afvallen, gezond eten en ook hoe ik naar mijzelf keek. Niets was goed genoeg voor de lange termijn. Waardoor ik dan de hoop weer opgaf, mijzelf opgaf.

Dit jaar is het anders. Dankzij het bariatrie traject en de psychotherapie die ik heb gevolgd, ben ik weer van mijzelf gaan houden. En natuurlijk is het fijn dat je afvalt en slanker wordt, maar er liggen daarmee ook gevaren op de loer. Zo heb ik een tijd mijzelf iedere dag gewogen, het werd gewoon een obsessie. Dus heb ik mijzelf gedwongen terug te gaan naar maximaal één keer per week wegen. En sinds mijn –6 maanden post operatief moment-, ga ik het ook niet meer wekelijks delen op social media maar enkel nog maandelijks.

Ik zie er teveel gevaren in, ook bij lotgenoten. De wekelijkse face to face friday, waar schouders zo worden neergezet dat botten zichtbaar zijn (die je op andere fotoos helemaal niet ziet) of je buik inhouden wanneer er een vergelijking wordt gemaakt met de before foto. Uiteraard is het een aanname, want ik weet niet zo goed wat het doel is van iemand om dat te doen. Maar in mijn optiek lijkt het dat iedereen maar slanker gezien wil worden, nog slanker dan ze dus in werkelijkheid zijn. En dat is niet oké, wat geef je dan af naar anderen? Of bovenal, wat geef je dan af naar jezelf? Je bent 40, 50, 60 of zelfs 70 kilo afgevallen en het is nog steeds niet genoeg?

Doorgaan met lezen “Nieuwe ronde, nieuwe kansen?”

Just life, Let’s talk!, Lifestyle, Maagverkleining, Natraject, Woordenbrij

Mijlpalen en flashbacks

Gister was mijn officiële weegdag. Ik weeg nog precies hetzelfde als een week geleden. Kerst heeft mij niet laten afvallen, maar voor het eerst ook niet doen aankomen. Daar ben ik heel erg dankbaar voor, maar ik vond het ook jammer dat er niets af is. Omdat ik nog maar 2 ons verwijderd ben van een nieuw tiental. Is dat nou zo bijzonder?

Ja en nee. Nee omdat ik dan nog steeds maar 2 ons lichter ben dan een dag of week ervoor. Maar dit tiental is bijzonder. Omdat de laatste keer dat ik dit woog, ik 23 jaar was. Ruim 13 jaar geleden. Je zal je afvragen waarom ik dat zo goed weet. Dat is helaas omdat er niet zo’n leuke herinnering aan vast hangt.

De eerste schooldag van mijn nieuwe opleiding. Ik ging na jaren werken terug naar school. We gingen met alle Toerisme en hospitality klassen naar Utrecht waar we onder andere gingen waterfietsen. Daar werd ik ingedeeld met 3 andere meiden die ieder amper 50 kilo wogen. Dus je kan je wel voorstellen wat daar dan gebeurt. Zij vinden dat het mijn schuld is dat ze zwaar moeten trappen, maar ook het bootje waar we in zitten helt naar mijn kant omdat ik zwaarder ben dan de andere meisjes. “Ja bij ons zit zo’n dikke in het bootje van zeker 100 kilo” lees ik op het telefoonscherm van het meisje dat links voor mij zit. Het overgewicht voelt als 300 kilo drukkend op mijn schouders. Wat ontzettend vernederend.

Daarom heb ik mij vandaag nog eens gewogen. Heb ik het bereikt? Ja! Zowaar was ik ruim een kilo lichter dan gister. Vandaag weeg ik precies hetzelfde als die ene dag, 13 jaar geleden. Maar ik voel mij niet hetzelfde. Ik ben juist dankbaar, dat ik dit wegen mag. Dankbaar voor wat ik heb bereikt. En als ik in de spiegel kijk voel ik mij mooi. Goed zoals ik ben. En dat is het enige wat telt. Wat een ander ervan vindt doet er niet toe en ik laat mij daar niet langer door beperken.