Categorie: Afvallen

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Here we go again

veel liefs, Renske

Waar ik vrijdag nog groen licht kreeg om weer terug te gaan naar m’n normale eetpatroon (op pittig eten na), is het vandaag toch wel weer een beetje mis.

Gister heb ik een verjaardag gehad en wat lekkere dingen gegeten. Klein stukje taart, paar kippenvleugeltjes en een pastei-flapje. Het viel allemaal goed, weinig last. Dus je kan je voorstellen dat ik erg blij was. Vanmorgen met wakker worden braaf m’n maagbeschermer en maagwandbeschermer ingenomen toen ik wakker werd. Echter had ik nog niet zoveel zin in eten. Tegen half 12 dacht ik dat het wel eens tijd werd om wat zinnigs te gaan doen. Dus ik had me klaar gemaakt om nog even de deur uit te gaan, liet Bella uit en bij thuiskomst nam ik opnieuw een maagwandbeschermer. Dit is een granulaat die je op moet lossen in water. Ik had een beetje veel water gebruikt en voelde gelijk dat deze wat zwaarder viel. Maar ik had er nog niet direct iets van gedacht dus ik zette koers naar de AH voor m’n “paaslunch”.

Terwijl ik besluiteloos door de appie loop begint m’n maag ineens te prikkelen. Ik schrok een beetje want dat had ik totaal niet verwacht. Ik ga snel afrekenen en terwijl ik in de lift sta voel ik de pijn erger worden. Thuis pak ik snel m’n bakje kwark en paracetamol. Na een hap kwark neem ik twee paracetamol in en probeer zo goed en kwaad als kan de pijn weg te puffen. Het is niet de ondraaglijke pijn, zoals de voorgaande keren. Maar het voelt alsof het wel wil opbouwen daarnaartoe. M’n ademhaling probeer ik bewust rustig te houden, maar het voelt niet verzadigend. Eerder benauwend. Liggen lukt ook niet omdat het voelt alsof alles dan omhoog “loopt”. Dus half over het voeteneind van m’n bed hangend wacht ik tot de paracetamol gaat werken en neem ik nog een hap kwark. Dat was niet slim. Ik word ontzettend misselijk en ik voel dat m’n lichaam zich klaarmaakt om over te geven.

Doorgaan met lezen “Here we go again”

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

9 maanden controle

veel liefs, Renske

Vandaag had ik mijn 9 maanden controle. Dit was in eerste instantie een beeldbel afspraak, maar na de omstandigheden rondom mijn maag bijna 3 weken geleden is er besloten een fysieke afspraak van te maken. Dus ben ik braaf rond 8.40 in het ziekenhuis voor mijn afspraak van 09:00. Maar hoewel het nog vroeg is, is er toch al uitloop en zit ik een tijdje te wachten tot ik aan de beurt ben.

Toch bijzonder hoe gemakkelijk ik nu in zo’n smalle stoel met leuningen pas

Als ik eenmaal word binnengeroepen krijg ik de vraag hoe het met me gaat. Ja inmiddels gaat het wel wat beter, maar een paar weken geleden was het ronduit kut vertel ik physician assistent M.R. En we hebben het over de avond van mijn eerste aanval, mijn logeerpartijtje in het ziekenhuis, de aanval die een week later kwam en alle pijn die ermee gemoeid was. Vooral was ik benieuwd naar de conclusie en de andere mogelijke oorzaken die in eerste instantie genoemd waren. M.R. vertelt daarin dat wanneer een patiënt binnenkomt met ‘buikpijn’ die een bariatrische ingreep heeft ondergaan dat er drie mogelijke hoofdoorzaken zijn waar ze vanuit gaan. Dat is de galblaas, een darmherniatie en als laatste een beschadigde maagwand/aansluiting of maagzweer.

Doorgaan met lezen “9 maanden controle”

Maagverkleining, Natraject

Teleurstelling!

veel liefs, Renske

Onlangs heb ik een slaaponderzoek gehad, omdat ik eigenlijk best wel hoge verwachtingen had over mijn slaapapneu. Voorheen kreeg ik vooral van mijn moeder (bedankt he mam ;-)) commentaar over het feit dat ik behoorlijk wat afsnurkte. Voorheen snurkte ik eigenlijk een stuk minder, dus dat dat gekoppeld was aan mijn overgewicht moge duidelijk zijn. En met -62,5 kilo op de teller had ik dus hoop. Ik was er écht van overtuigd dat mijn slaapapneu dusdanig verminderd zou zijn, dat ik apneu-vrij verklaard kon worden.

Dus toen ik gebeld werd door de OSAS consulente van het “Slaap en Snurk centrum” was ik erg verbaasd toen ze na een enorm langdradige inleiding vertelde “ja ik moet u helaas teleurstellen, maar u heeft de halve nacht op uw rug gelegen, maar waar er nog wel degelijk sprake is van 19 stops per uur. Wanneer u op uw zij ligt gaat het wel goed, dat is nog maar 6 ademstops per uur.”
Perplex stond ik. Hoe kan dat? Toen ik in 2019 veel gewicht was kwijt geraakt was ik lichter dan dat ik nu op m’n zwaarst was en mijn lichtste gewicht was zwaarder dan dat ik nu ben. Terwijl ik het nog in mijn hoofd allemaal aan het verwerken ben praat de OSAS consulente verder waarbij zij aangeeft dat ik dus echt niet mag stoppen met het CPAP apparaat. “Want wanneer u stopt dan is de kans groot dat uw problematiek erger wordt en dan komt u al dat gewicht wat u nu kwijt bent geraakt door de operatie weer aan”.

Ik voel dat mijn ergernis toeneemt. Wat een enorme kortzichtigheid is dit. Ik kwam geen 50 kilo aan door enkel m’n slaapapneu. De slaapapneu kwam voort uit het aankomen in gewicht. Maar vooruit, ik geef aan dat dit wel een erg foute aanname is, zeker gezien het feit dat ik het apparaat al niet meer gebruik sinds de 2 verplichte weken na de operatie. En hij in z’n opbergtas in mijn slaapkamer staat voor bijna 10 maanden. “Oh nouja, door de verandering van de slaapapneu bij uw zijligging is het misschien wel een optie om naar andere alternatieven te kijken. Maar dan zou ik een afspraak voor u moeten maken met dr. L. Zodat hij deze met u kan bespreken.” Uiteraard wil ik het CPAP apparaat niet meer gebruiken zeker niet nu de zomer eraan komt, maar toch wil ik ook mijn slaapapneu niet helemaal verwaarlozen. Want aan het eind van de rit is dat ook een deel van je gezondheid die je goed op orde wil hebben.

Doorgaan met lezen “Teleurstelling!”