Vandaag werd ik gebeld door het ziekenhuis. Dat ze helaas mijn afspraak voor het slaaponderzoek van morgen moesten annuleren. Het longfunctie onderzoek kon wel doorgaan.
Enigszins geïrriteerd reageer ik daarop dat ze eerst maar een ander moesten annuleren aangezien dit al mijn “do over” is. Waar vervolgens uit blijkt dat ik niet de enige ben die afgezegd word. Door 4 zieke collega’s is er een tekort aan personeel.
Omdat er tussen de afspraak met de medisch psycholoog en het longfunctie onderzoek nog ruim een uur zit, kiezen we ervoor om dan maar beide onderzoeken te verzetten. Wanneer? Een afspraak maken is er helaas niet bij. Dus daar krijg ik weer een brief van op een moment dat ze plek hebben. Administratieve rompslomp. Even een baalmomentje aan deze kant dus!
Ik vind het lastig om mijzelf kwetsbaar op te stellen. Dat is de conclusie die ik trek als ik Drs. O. vertel over mijn moment, waar ik mijn collega F. in vertrouwen heb genomen en heb verteld over de psychotherapie maar óók over de mogelijke ingreep. En hoe moeilijk ik dat vond, inclusief de bijbehorende emoties. “Kwetsbaar opstellen, daar vind ik altijd wat van als mensen dat zeggen.. Het is helemaal niet kwetsbaar, want je laat het zien en als je dat omarmt maakt het je juist heel sterk!” krijg ik als respond.
Oké dan vind ik het moeilijk om mijzelf open te stellen. Want voor mij is dat hetzelfde. Open stellen, iets delen maakt dat je kwetsbaar bent. Iemand geef je de kans je er mee te raken. En ik ben niet zo goed in mensen vertrouwen.
Op het werk heb ik een functie, maar ook een rol. Een waar ik soms bepaalde keuzes maak en zorg dat dingen gedaan worden. Goed gedaan worden. Ik ben een perfectionist en erg gedreven. De lat ligt dus hoog. Dat resulteert in een tevreden klant, al maakt me dat niet altijd geliefd. In combinatie met het feit dat ik soms de controle op m’n emoties verlies wanneer ik boos word, denk ik dat sommige collega’s mij wellicht wel een kreng vinden. En hoewel dat soms terecht is, heb ik net als iedereen ook een andere kant.
Wat is het ontzettend moeilijk, je leven veranderen.. Nu wordt het ook niet makkelijker gemaakt met COVID, maar zelfs als ik dat buiten beschouwing laat.
Een aantal weken geleden heb ik een schema geprobeerd te maken voor voldoende eet en drink momenten die mij gaan voorbereiden, mocht ik in aanmerking komen voor de ingreep. (Als je die wil zien, klik even hier!) De obesitas verpleegkundige gaf me de tip om reminders te zetten in mijn telefoon. Omdat ik wekkers wel heel drastisch vind en ook niet bepaald handig in combinatie met mijn werk, heb ik er agenda reminders van gemaakt..
En op dagen dat ik niet zo’n gekkenhuis heb op m’n werk lukt het aardig. Ik ben nog wel een beetje aan het aftasten of ik in de ochtend genoeg tijd heb voor alles wat ik van mijzelf verwacht, maar aanpassingen maken kan natuurlijk prima. Het probleem zit hem bij mij in het blijven opletten, ook als ik een hectische of stressvolle dag heb. Waar “18 minuten geleden” als de reminder op mijn telefoon opvalt nog niet zo erg is, zijn 3 meldingen met 1, 2 en 3 uur geleden natuurlijk wel vét te laat. En dat maakt voor m’n gevoel gelijk de dag teniet gedaan.
Dat is natuurlijk niet geheel terecht. Ik leer er ook van. Maar God wat is het lastig. Gelukkig kreeg ik vandaag weer een beetje motivatie. Op Instagram volg ik een vrouw “not your average fitness coach” Diede Joosten. Zij deelt ook haar content op TikTok, waar ik deze video zag.
En zoals de audio zegt, je wordt niet zomaar wakker zoals je zou willen zijn. Oefenen, oefenen, oefenen. Misschien toch maar tijd voor de wekkers?