Intake benen

Daar gaan we dan… Ongeveer zes maanden geleden besloot ik een intake te plannen voor mijn benen. Na het fijne resultaat met mijn armen wist ik eigenlijk meteen: dit wil ik ook voor mijn benen. De uitdaging zit ’m alleen in het feit dat mijn stabiele gewicht nog zo’n vijf kilo boven de BMI-grens van 35 ligt, wat een vereiste is om in aanmerking te komen voor vergoeding.

Bij mijn vorige intake heb ik in de weken ervoor, naast mijn vaste sportroutine, echt alles op alles gezet. Ik deed een maximale cut en bracht veel tijd door in de sauna. Daarmee kreeg ik bijna alle laatste kilo’s eraf, maar nét niet genoeg. De wanhoop sloeg toe en in de laatste dagen besloot ik bisacodyl te gebruiken. Geen gezonde keuze, dat weet ik, maar wel eentje die uiteindelijk werkte.

Dit jaar liep het anders. In november kreeg ik bronchitis. En hoewel ik echt mijn best deed om te blijven sporten, dansen en zelfs hardlopen, was ik simpelweg niet fit. Ik hoestte me de tandjes, voelde me mentaal niet mezelf en kreeg zelfs een inhaler tegen de benauwdheid. Dan is het oprecht lastig om die kilo’s die, volgens de kleine lettertjes, standaard iets te veel aan mijn lijf zitten er ook nog eens vanaf te krijgen. Met als resultaat dat ik na de kerstdagen zelfs iets zwaarder was dan mijn ‘normale’ gewicht. Dat zorgde voor flinke twijfel: verplaats ik mijn afspraak, of ga ik gewoon en zie ik wel waar het schip strandt?

Nou, dat werd al snel duidelijk, dat schip strandde vrijwel meteen. Ik werd namelijk direct gewogen toen ik de kamer binnenkwam en aan het gezicht van de arts-assistent zag ik eigenlijk al hoe laat het was. Vorig jaar was mijn gewicht en bijbehorend BMI al een behoorlijk gedoe. Maar ik had wel echt de hoop dat nu ik al patiënt was, we toch een soort actieplan konden maken. 8 kilo is te overzien, toch? Dus bespraken we mijn wensen. Want die wijken net even af van de standaard.

In 2020 heb ik namelijk eens geprobeerd mijn tv-meubel, dat van een transportkarretje viel, met mijn rechtervoet op te vangen. Slecht plan. Het resultaat: verbrijzelde lymfevaten. Anderhalf jaar later scheurde ik mijn kuitspier, je raadt het al, in mijn rechterbeen. Destijds was mijn rechteronderbeen en voet enorm opgezwollen door de lymfe-oedeem. Inmiddels is dat gelukkig minder met dank aan oedeemtherapie, maar in omvang is dat been nog steeds een paar centimeter dikker dan mijn linkerbeen. Ik hoef echt geen mega slanke benen. Wat ik wél graag wil, is weer in proportie zijn. En niet elke dag al die extra ballast met me mee hoeven zeulen.

Daarna liet de arts-assistent me even alleen en wachtte ik op de komst dr. Jaquet. Dat wachten duurde wederom lang. Toen de deur na zo’n twintig tot dertig minuten weer openging en alleen de arts-assistent binnenkwam, wist ik eigenlijk al genoeg. Hij vertelde dat hij de arts heeft gesproken en begon met uitleg over mijn afwijkende vraag. “We opereren eigenlijk bijna nooit onderbenen, maar in dit geval moeten we dat ook zeker niet willen,” legde hij uit. “Bij een operatie beschadigen we namelijk juist lymfevaten. Tijdens het herstel wordt er daardoor extra vocht aangemaakt. Dat herstelt normaal gesproken weer, maar als je dat doet bij een been waar dit probleem al speelt, maak je de situatie waarschijnlijk alleen maar erger. Vocht is bovendien niet hetzelfde als vet, dat kun je er niet zomaar uithalen. Er zit wel vet in het been en je zou liposuctie kunnen overwegen, maar ook daarbij verwachten we eerder verergering dan verbetering.”

Tja, dat is best even teleurstellend, al weet je in ieder geval waar je aan toe bent. Wat ik lastiger vind, is dat dr. Jaquet dit niet zelf even kwam toelichten, maar het via iemand anders liet lopen. Zeker toen de arts-assistent vervolgde dat dr. Jaquet heeft aangegeven niet meer te willen opereren bij een BMI boven de 30. Geen 31 of 32, laat staan 35. En dat terwijl je volgens de zorgverzekeraar dan wél aan de voorwaarden voldoet. Hij begon over de risico’s van een operatie, en dan met name het risico op een longembolie. Ik sputterde nog wat tegen, want mijn vorige herstel verliep echt vlekkeloos. Ik had nergens last van, mijn littekens zien er geweldig uit en ik ben fitter dan menig persoon die 60 kilo weegt en volgens het boekje wel ‘gezond’ is. En alle drie mijn operaties in de afgelopen drie jaar zijn zo verlopen. Maar ja, de ene operatie is geen garantie dat het de volgende keer net zo goed gaat. En dat risico wil dr. Jaquet simpelweg niet nemen.

Ik merk dat mijn emoties alle kanten opgaan. Ik heb zó hard gewerkt om hier te komen en het voelt gewoon echt onmogelijk om nog verder af te vallen. Na mijn maagverkleining viel ik in de eerste zeven maanden behoorlijk wat af, maar daarna stabiliseerde mijn gewicht en wilde het niet verder omlaag. De physician assistant in het ziekenhuis zei toen “dit is waarschijnlijk echt het maximum wat je eruit kunt halen en daar mag je al heel tevreden mee zijn”. En eerlijk is eerlijk: ontevreden was ik niet per se. Maar het gevoel dat ik mijn doel nét niet had bereikt, bleef knagen. Uiteindelijk ben ik, met veel tips en tricks vanuit mijn netwerk, aan de slag gegaan met krachttraining. Daarmee wist ik niet alleen mijn gewichtsplateau te doorbreken, maar er ook nog zo’n tien kilo af te krijgen en ook te behouden. Maar makkelijk was het absoluut niet. Het was een enorme opgave, eentje waar ik keihard voor heb gewerkt. En nog steeds iedere dag hard voor moet werken.

Mensen denken vaak dat een maagverkleining “de makkelijke weg” is. En ja het helpt enorm. Zeker in het begin, wanneer je weinig kunt eten en de kilo’s eraf vliegen. Maar honger verdwijnt niet ineens. Ik moet nog steeds, elke dag opnieuw, bewuste keuzes maken. Net als ieder ander. Dat spreek ik ook uit. Ik geloof oprecht niet dat het haalbaar is om nog meer kwijt te raken dan de bijna tachtig kilo die ik al ben verloren.

Dan krijg ik de vraag of ik wel eens heb nagedacht over afvallen met medicatie. Medicatie? Het kwartje valt niet meteen, maar al snel legt hij uit dat hij het heeft over middelen zoals Ozempic en Mounjaro. Natuurlijk heb ik daar wel eens van gehoord, maar of dat iets voor mij is? “Ja, we kunnen je een verwijzing geven naar de bariatrische afdeling hier in het ziekenhuis. Daar ben je ook geweest voor je maagverkleining, toch? Dan ga je daar mee aan de slag, en ondertussen blijven we elkaar volgen.”

Ik merk dat mijn teleurstelling niet alleen gaat over de inhoud van het gesprek, maar ook over het feit dat de arts zich hier zo aan onttrekt. Ik heb een afspraak met hem, die ook gewoom gedeclareerd wordt bij mijn zorgverzekeraar, en dan laat hij zo’n gevoelig gesprek over aan een assistent. Zeker omdat ik nog steeds zijn patiënt ben en over twee weken alweer een afspraak heb voor mijn laserbehandeling. Dat voelt dubbel en eerlijk gezegd, behoorlijk frustrerend om op die manier zo’n belangrijk gesprek niet direct met hem te krijgen.

Maar goed, het is wat het is. Ik ga alles even laten bezinken. Zo moet ik nog bloedprikken en loop ik onderweg gelijk even langs de bariatrie om een afspraak te maken. Ik weet nog niet of medicatie iets is wat ik echt wil, maar ik laat me er in ieder geval over informeren. Zo kan ik straks een weloverwogen keuze maken. To be continued op maandag 12 januari!