Het is de afgelopen weken wat stil geweest. Ik had te kampen met bronchitis en hoewel ik dacht dat het ergste wel achter de rug was, bleek het tegendeel waar. Dat werd pijnlijk duidelijk na m’n eerste hardlooprun. En ook in de weken die volgden liep het niet zoals het moest. Ik heb er zelfs dansles voor moeten overslaan en als je mij een beetje kent, dan weet je dat dat echt heel wat zegt..
Toch wilde ik wel weer aan de bak. Afgelopen week begon ik daarom weer met de small group krachttraining. Op zich ging dat niet onaardig, maar die weken van niets doen waren duidelijk voelbaar. Mijn lichaam was stijf en mijn spieren hadden het aardig te verduren. Maar goed, dat is te overzien. Je moet natuurlijk ergens beginnen. En rustig opbouwen. De rest van de week deed ik het bewust wat rustiger, want samen met Jade stond er nog een oliebollenrun op de planning. Geen wedstrijd op tijd, maar gewoon voor de lol. De afstand was 4,6 kilometer en sinds m’n vorige run heb ik eigenlijk niet meer hardgelopen. Juist daarom leek me dit een prima volgende stap.
Bij aankomst haalden we onze startnummers op en terwijl we bezig waren met het opspelden ervan, kwamen we tot een kleine *kuch* oke grote ontdekking. Dit was geen gewone run, maar een cross. Oeps…
Toch startten we vol goede moed. Sommige stukken door modderig weiland waren pittig, maar het gaat me nog best goed af. Voor ik het weet zit de eerste ronde erop en beginnen we aan het laatste rondje parcour. Maar dan ineens gaat het mis. Ik voel me licht in m’n hoofd worden. Ik weet dat het nog maar een klein stukje is, zonder alle bomen zou ik de finish al haast moeten kunnen zien. Ik verlies m’n evenwicht en gelukkig blijf ik dankzij Jade op de been. Maar de wereld duizelt en ik zie vooral zwarte vlekjes. Shit..
Ik loop een stukje door, heuvelopwaarts en in de hoop dat als ik het laatste stukje gewoon wandelend doe, dat ik het misschien wel zou redden. Ik bedenk mij dat ik nog een gelletje in m’n zak had zitten. Die wilde ik vandaag toch eens uitproberen. Misschien helpt het. Dus ik open het zakje en neem een klein beetje, om tot de ontdekking te komen dat het echt heel erg vies smaakt. Ik nip er nog een keertje aan om dan echt tot de conclusie te komen dat die gel helemaal niks voor me is.
We worden aangemoedigd door vrijwilligers van het parcours “jullie zijn er echt bijna meiden!“, maar als Jade zegt dat ik duizeling schieten ze op me af. Of ik EHBO nodig heb? Dat hoeft wat mij betreft niet. Ik loop de laatste 200 meter wel. Maar mijnl ichaam dacht daar anders over. Die gel bleek echt een bijzonder slecht idee. Mijn maag komt in opstand en niet zo’n beetje ook. En zo’n 20 meter voor de finish duik ik van het parcour af de bosjes in en gooi het vocht van de gels eruit.
Ik baal. En niet zo’n beetje ook. Het was zo dichtbij. Maar tegelijkertijd wist ik ook, het ging gewoon echt niet meer. Ik voel me misselijk, duizelig en heb enorme hoofdpijn. Dus geef ik toe en luister ik naar mijn lichaam..
Veel liefs, Renske 