Hoewel mijn plastische avontuur met wat tegenslagen begon, waardoor deze later van start ging dan gehoopt ging het uiteindelijk sneller dan verwacht. Mijn eerste afspraak zou zijn op 12 augustus, dat werd uiteindelijk 8 januari. Eenmaal na de goedkeuring van de zorgverzekeraar voor de ingreep kreeg ik een vervolgafspraak voor 14 mei.
Met de tip om af en toe te bellen voor uitvallers was het gelijk de eerste poging al raak. Diezelfde dag kon ik al terecht en dat resulteerde in een plaatsing op de wachtlijst waarbij ik van het Maasstad Ziekenhuis gewisseld werd naar de locatie in Spijkenisse. De wachttijden voor dr. Jaquet zouden daar ongeveer 3-6 maanden zijn, maar in ieder geval vóór september. Naar verwachting een stuk korter dan in het Maasstad, waar de wachttijd al richting een jaar gaat.
Na diverse keren contact te hebben gehad met het intakebureau, werd ik op de uitvallijst geplaatst. Een soort reservelijst voor als er iemand uitviel. Daar kreeg ik enorm veel hoop van, maar na mijn pre-operatieve screening werd het duidelijk dat de kans op uitvallers écht heel klein is. Dus toen ik gebeld werd door het ziekenhuis kon ik me echt niet voorstellen dat het voor de operatie was. Maar toch was dat wel het geval! En na een paar pittige dagen ging het herstel vooral heel erg goed. En hoewel enerzijds de dagen soms heel lang aanvoelen, werd het na het verwijderen van de drains een stuk sneller en zijn er nu ook ‘alweer’ 3 weken voorbij.
De magische grens van die eerste 3 weken waar je het écht heel erg rustig aan moet doen, is voorbij. In die drie weken geef je je lichaam de kans alle energie naar het herstellen van de armen te laten gaan. En ik mag nog steeds niet heel veel met m’n armen. Zo mag ik nog niet tillen of sporten waarmee ik mn armen belast, maar ik mag wel weer meer in beweging komen.
Ik merk dat ik daar enorm naar uitkijk, maar tegelijkertijd nog wat spannend vind. M’n energielevel is nog redelijk laag en ik heb er dagen tussen zitten dat ik wat last heb van duizeligheid of zwarte vlekjes. Een nawee van de narcose of van de BPPD? Ik durf het niet te zeggen, maar ik ga echt proberen me niet laten weerhouden weer dingen te gaan doen.
Ik moet nog wel 5 weken mijn compressiemouwen dragen. Wat absoluut 5 onwijs lange weken zullen zijn als het zulk prachtig weer wordt zoals vandaag. De mouwen zitten niet alleen erg strak, maar het ademt ook niet erg waardoor het enorm warm aanvoelt. Niet alleen als het buiten 30 graden is. Maar, de verlichting als ze straks niet meer aan hoeven zal des te groter zijn. Maar laat ik niet te hard van stapel lopen. De eerste drie weken zitten er op! Nog wel een boel te gaan..
Veel liefs, Renske 