Ik kan haast zelf niet geloven wat ik nu schrijf. Maar ja, jurkjes tijd! Vandaag ga ik naar het strand en doe daar een jurkje naartoe aan. Een jurkje is misschien niet zo bijzonder voor jou? En nee het is ook zeker mijn eerste jurkje niet, máár het is wel mijn eerste aansluitende jurkje met strepen die vrij strak zit! En waar ik mezelf ook echt wel leuk eruit vind zien!
Voor iemand die jurkjes normaal helemaal niks vindt, is dit voor mij nu een hele mooie NSV! Op naar de volgende?
Ik lig in bed, helemaal dood. Gister was mijn allereerste Strong Viking Run; Lightning 7 km. Ik zeg eerste, want de bedoeling is dat er zeker nog één of meerdere zullen gaan volgen.
Als je dit twee jaar geleden tegen mij zou zeggen, zou ik niet lachen. Ik zou je ronduit voor gek verklaren. HE-LE-MAAL gestoord zelfs. Als ik de hond ging uitlaten was ik al buiten adem voordat ik überhaupt het einde van de straat had bereikt.
De afgelopen twee jaar waren een enorme rollercoaster. Ik weet dat er mensen zijn die vinden dat een ingreep zoals een maagverkleining de -easy way out- is. En eerlijk, ik heb ooit hetzelfde gedacht. Natuurlijk zonder deze ingreep zou ik niet zijn waar ik nu sta. Maar tegelijkertijd heb ik kapot hard gewerkt aan mijn eigen gezondheid. M’n lichaam een nieuwe levensstijl aan leren, voeding, sporten en grenzen verleggen. In m’n eerste jaar vlogen de kilo’s eraf. Daarna ging ik al vrij snel richting stabilisatie.
Ik ben zenuwachtig. Ik sta met m’n sportbestie Jade inmiddels in het opwarmvak. Met een (suikervrije) redbull en een volledige scoop pre-workout achter de kiezen jeukt m’n hele lichaam en voel ik m’n hart kloppen van de zenuwen. Ik kijk naar de muur waar we als eerste overheen moeten en de moed zakt me in de schoenen. Hoe dan? Jade slaat haar arm om me heen en stelt me gerust. “Je kan dit! Ik ga je helpen. Andere mensen zullen je helpen. Komt goed!”
En ze had gelijk. De eerste kilometers gingen redelijk makkelijk. Wat obstakels waar we over een evenwichtsbalk moesten lopen, waar ik Jade op m’n rug droeg tijdens de ‘Carry a Viking’, waar we over boomstammen klauterden en hangend en zwaaiend door de lucht gingen met de Sprint of Faith en de eerste zenuwen plaats maakten voor trots. “IK BLEEF GEWOON VASTHOUDEN!” roep ik opgetogen naar Jade. Daarna mogen we nog als een malle met een joekel van een houten hamer tegen een boomstam aanslaan voor we op pad gaan naar obstakel 9; de mud trenches. Door een stinkende, modderige rioolbuis richting een immens parcours van heuvels met modder, modder en nog veel meer modder.
Veel liefs, Renske 