Ik weet nog dat toen ik lessen had voor mijn rijbewijs dat dat altijd heel erg goed ging. Ik mocht met 19 lessen voor de eerste keer afrijden, maar daar kwam mijn faalangst om de hoek kijken. Compleet ‘blank’ ging ik door de examens heen, waardoor iedere keer er toch weer net voldoende aanleiding was om niet het bewijs in ontvangst te mogen nemen dat ik was geslaagd. Na enkele jaren van pauze en een nieuwe poging haalde ik eindelijk mijn rijbewijs. Dat ene bewijs dat inmiddels vrijwel onmogelijk leek te behalen.
Dat is precies wat ik voelde toen ik voor het eerst binnenstapte bij het Centrum voor Bariatrie van het Maasstad Ziekenhuis in Rotterdam. Ik ben er nu wel, maar ik zie nooit gebeuren dat dit voor mij dát gaat brengen wat ik bij anderen zie. ‘Onmogelijk’! En eerlijk is eerlijk, het ziekenhuis en uiteraard COVID heeft er voor gezorgd dat ik een héle lange adem nodig had. Soms vraag ik me af of dat helemaal terecht was. Als dochter van een narcist, de therapie die ik toen ook net was gestart en de invloeden die Corona met zich meebrachten waren er véél afspraken met ellendige lange tijden daartussen. Ik heb zo vaak de moed op willen geven. Helemaal als ik in de community mensen zag die door het traject vlógen. Maar ik ging van een mislukt slaaponderzoek, longfunctie test, bewegingstherapeut naar een diëtiste om vervolgens ook nog een 4 uur durend psychologisch onderzoek te ondergaan voor ik überhaupt in aanmerking kwam voor de rest van het traject. Daarna werd de medisch psycholoog ziek en scheurde m’n kuitspier ook nog even, waarna ik na het bloed & faeces onderzoek EINDELIJK de afspraak kreeg met de internist en vervolgens ook nog naar de cardioloog moest voor een echo van mijn hart én een holteronderzoek. Wat echt ab-so-luut noodzakelijke onderzoeken waren, begrijp me niet verkeerd. Maar mentaal ga je echt door een immens intens traject. Waar sommige mensen met een poep en een scheet al klaar waren met het voortraject, duurde mijn volledige voortraject tot aan de eerste groepsbijeenkomst en met name het opnamegesprek met de chirurg, waarbij je dan op de wachtlijst wordt geplaatst maar liefst één jaar en 6 dagen. Als laatste volgde er nog een laatste groepsbijeenkomst en dan denk je dat je er bent.
Maar niets is minder waar. Jawel, je bent er wel klaar voor, want je gaat echt in aanmerking komen voor die levensveranderende ingreep waarvan je nooit voor mogelijk had gehouden dat het echt ging gebeuren. Helemaal klaar om die oude ik achter je te laten, maar dan begint het pas echt, het grote wachten. Ik heb nog nooit zó graag iets gewild in m’n leven; een kans op een nieuwe start. En als die maanden van onzekerheid door COVID dan voorbij zijn en het is eindelijk zover, dan is het heel onwerkelijk. Vandaag is het 3 jaar later, 3 jaar na die ene dag dat ik voor het eerst binnenstapte. En wat ben ik een ander mens geworden. Waar ik voordat ik in dit traject stapte me al dood hijgde als ik met Bella tot het einde van de straat liep, sport ik nu zes keer per week én train ik voor de Strong Viking Run.
Als ik terug kijk op de laatste drie jaar ben ik ergens blij en dankbaar voor het lange traject. Het heeft me mentaal ontzettend goed voorbereid op wat er komen ging. Waardoor de veranderingen mij redelijk makkelijk afgingen. Ik ben gemotiveerd om nooit meer terug te gaan naar die + 70 kilo, maar wil ook van het leven genieten. Dat in balans houden lukt goed, al heb ik nog wel wat doelen als het gaat om gewicht verliezen en sterker te worden. Nooit had ik gedacht te komen waar ik nu ben, maar ik ben zó ontzettend trots op de weg die ik heb bewandeld. Al heb ik daar heel veel tranen voor moeten laten, vallen, kruipen en opstaan. Maar ik heb het wel gered. Ik heb misschien geen ‘gezond’ BMI, maar ik ben wel degelijk gezond. En wie dat niet vindt, kan lekker mijn toch nog wel ietwat bolle billen kussen!
Daarmee wil ik vooral meegeven, aan iedereen die aan dit traject start. Gá ervoor, denk er niet te makkelijk over. Ik weet echt hoe het is, die drang naar geopereerd te willen worden, als je eindelijk tot de keus bent gekomen voor deze ingreep. Maar mentaal moet er echt nog zoveel gebeuren, neem zeker die tijd om daar te komen. En laat je niet gek maken door andere mensen of vergelijkingen in resultaten van iemand anders. Jij bent wie je bent en alleen jij kan in jouw hoofd kijken!
Dus voor iedereen die denkt dat een maagverkleining de easy way out is? Het geeft zéker dat zetje wat iemand nodig heeft. Maar mindset, goede voeding én bewegen is key tot deze succesformule. En ik heb er verdomd hard voor gewerkt!
Veel liefs, Renske 