Overvoeler.

Mensen die mij kennen, of misschien moet ik zeggen die een deel van mij kennen zullen mij omschrijven als spontaan, gezellig maar ook direct en soms misschien zelfs wel een beetje bitchy. Ik laat wel het achterste van m’n tong zien, maar niet over dingen die me écht bezig houden of mij raken.

Ik heb door de jaren heen geleerd dat het beter is om je niet kwetsbaar op te stellen. Zodat het niet tegen je gebruikt kan worden. Of dat je er niet mee gekwetst kan worden. Therapie en Drs. O. hebben mij laten zien dat het ook anders kan. Dat als je je kwetsbaar opstelt en mensen laat zien wie je werkelijk bent dat het veel moois kan geven en niets is minder waar. Maar dat stukje Renske laten zien vind ik nog steeds niet altijd even makkelijk. Ik hou er niet van om kwetsbaar te zijn, waardoor slechts een handjevol mensen die kant van mij zien.

Dat komt misschien omdat ik echt een gevoelsmens ben. Alles wat ik doe komt voort uit een gevoel. Ik overdenk zaken altijd enorm en voel dingen daardoor soms wat heftiger. Zeker de mooie dingen, omdat ik niet altijd gewend ben dat ze gebeuren. En als dat gebeurt raken ze mij soms zo.

Vandaag gebeurde er een paar dingen. Waardoor ik weer besefte dat het niet erg is om af en toe een stukje meer van mijzelf te laten zien. Zo kreeg ik dit van een vrouw uit mijn Feyenoord vriendengroep. Ik vond het heel attent en ook erg onnodig, want met liefde houd ik een plaatsje voor ze vrij.

Toen wees ze op de laatste regel. Er vond onlangs even een woordenwisseling plaats en ze had meegekregen dat ik daar soort van mee zat. “Ik hoop dat het is opgelost, maar weet dat ik je echt een kanjer vindt”. Ontroerd door haar woorden besefte ik mij toen dat die zin nog helemaal niet tot me doorgedrongen was.

Met tranen in m’n ogen schrijf ik deze blog. Omdat ik besef hoe ontzettend ver ik ben gekomen in de afgelopen jaar en hoe gezegend ik ben. Ik ben zo ontzettend dankbaar daarvoor.