Laatste keer..

“Jij gaat er ook iedere keer anders uit zien, wauw”, aldus drs. O. Het was inderdaad alweer eventjes geleden sinds onze laatste sessie, omdat we de frequentie wat terug geschroefd hadden. Tijdens m’n psychotherapie de afgelopen 1,5 jaar heb ik gewerkt aan m’n trauma wat betreft de narcistische man die mijn vader moet voorstellen. Welke impact dat heeft gehad op mijn handelen en denken. Maar ook heb ik heel hard gewerkt aan mijn zelfbeeld, aan wie ik mag zijn. Op de begeleiding rondom m’n ziekenhuistraject en een ander specifiek onderwerp na, had ik al veel afgestreept van m’n psych TO-DO list.

Dus voor de operatie koos ik er voor om tóch dat ene specifieke onderwerp aan te snijden. Wat leidde tot een behoorlijk heftige sessie. Deze had te maken met wie ik was de afgelopen jaren, nadat m’n relatie uit ging. Hoe ik mezelf zag, wat er zoal in mij omging, hoe ik de weg kwijt raakte en daarin probeerde te overleven. Alles waar ik niet aan toe durfde te geven, omdat ik bang was. Voor de pijn die het misschien nog teweeg zou brengen. Terwijl eraan vasthouden veel meer met mij deed. Maar het was belangrijk om dit los te kunnen laten vóór ik geopereerd werd en m’n nieuwe leven zou beginnen. Aangezien dat alles van me zou vergen.

Dus dat deed ik. En sinds de operatie voel ik me een heel ander mens. Tuurlijk brengt het ook wel de nodige uitdagingen met zich mee, maar de keuzes die ik nog maakte voor mijn operatie hebben me echt verlichting gegeven. Als ik in de spiegel kijk zie ik steeds meer een vrouw terug die ik niet zo goed ken nog. Eentje die gelukkig is en werkt aan de dingen die ze nog graag wil.

Dus tijdens mijn therapiesessie praten we bij over de afgelopen weken. EMDR is niet van toepassing, want ik zou niet zo goed meer weten waar ik dat voor zou moeten doen. Dus het voelt meer als even bijkletsen dan als therapie. En samen met Drs. O. besluit ik daarom dat dit de allerlaatste sessie is. “Mocht je ergens in de komende maanden tóch behoefte hebben, mag je me altijd bellen hè” zegt drs. O. als ze mij een knuffel geeft. Ik knuffel haar terug, beseffende dat deze vrouw en haar kamertje mijn hele ziel en zaligheid kennen. En ik haar misschien wel nooit meer zal zien.

Dat stemt me bijna verdrietig, want ze is echt een geweldig mens. En zonder haar zou mijn leven er nu niet zo mooi uit zien. Lieve drs. O., bedankt voor alles! Ik draag je voor altijd mee in mijn hart❤️