Zoals jullie weten blog ik veel over alles wat ik ervaar in mijn traject richting een maagverkleining. Wat zijn de valkuilen, waar moet ik aan denken? Zeker in die eerste weken rond de intake had ik zo ontzettend veel vragen. Maar waar stel je die vragen? Het ziekenhuis is nog druk je intake te beoordelen, daar kan je dus niet terecht. Op internet vind je heel veel, maar tegelijkertijd ook heel weinig. En daar was Florentine; ervaringsdeskundige, vraagbaak. En bovenal heel erg lief “als je vragen hebt, mag je me altijd een berichtje sturen”! Omdat ik zo ontzettend veel gehad heb aan haar, haar kennis, ervaring en niet te vergeten haar engelengeduld tijdens mijn 1001 vragensessies heb ik gevraagd of zij haar verhaal wil vertellen, zodat iedereen een stukje Floor krijgt. En omdat zij zo’n grote bron van inspiratie is!
Ongeveer 4 jaar geleden rond deze datum had ik de informatieavond voor een bariatrische ingreep in het Catharina ziekenhuis. 135 kilo schoon aan de haak bij een lengte van 1.74m. Geen idee waar ik aan begon, maar 1 ding wist ik zeker. Ik was klaar met mijn gewicht.
Enige tijd geleden vroeg Renske mij een blog te schrijven over mijn journey. Zij kent mij al enkele jaren, vooral fysiek van mijn “dikke” periode en weet als geen ander dat ik echt niet zo met de kilo’s bezig was. Mijn bariatrische traject heeft Renske gevolgd via social media en nu is het bijna zover voor haarzelf!
Terug naar augustus 2017, achteraf hilarisch en ondoordacht! Op een ochtend was ik klaar met mijn lijf, reed naar de huisarts (mijn toenmalige partner wist het niet eens) en ik zei; “ik wil een maagverkleining. Ik ben er klaar mee, en ik wil nog één ding doen en dat doe ik goed”. Natuurlijk was ik al jaren stiekem bezig met gezondheid en gewicht. Ik probeerde her en der een dieet, een personal trainer, opletten, poeders en pillen. Maar echt, echt ermee bezig zijn, focussen en ervoor gaan. Nee, dat zat er niet in.
Ik zag de weg naar een maagverkleining als hulpmiddel, stok achter de deur er nog één keer voor gaan en dan nooit meer hoeven vechten met mijn lijf. Dat ik binnen 2 weken op een informatieavond zat en 4 maanden later op een operatietafel lag, daar had ik niet zo over nagedacht. Achteraf voor mij maar goed ook, want mijn wilskracht voerde mij door dit traject heen. Onbevangen, zonder mening, alles over me heen laten komen. Zo tegenovergesteld als wat ik normaal nodig heb! Ik ben namelijk het type die, eerst alle 100 beren op de weg afschiet.
Na de informatieavond ging het snel, ik ging het traject in. Gesprekken volgden, testen werden gedaan, en voorbereidingen getroffen. Op 14 november 2017 mocht ik bij de chirurg op gesprek, om daar vervolgens te horen dat ik direct door mocht voor een operatie. We kwamen samen tot de conclusie dat een gastric sleeve het beste bij me zou passen. De chirurg gaf aan dat het gewichtsverlies met een sleeve ongeveer 30 kilo zou zijn. Gek genoeg vond ik dat prima, ik vond het al bijzonder om te bedenken dat ik ooit weer rond de 100 kilo zou wegen. Aan dit specifieke moment heb ik nog vaak teruggedacht!
Op 20 december 2017 ontving ik mijn gastric sleeve, dat voelde en voelt nog steeds als een cadeau. Een cadeau aan mezelf, het was het 1e wat ik echt voor mezelf deed. De eerste paar dagen na de ingreep voelde ik mij als een trein overreden, maar daarna ging het elke dag een stapje beter. Ook het verdwijnen van de kilo’s en het vergaren van energie, zorgden ervoor dat het me goed afging. Ik was redelijk snel gewend aan het eetpatroon, de hoeveelheden en producten. Alsof er niet alleen in mijn buik gesleuteld was, maar ook in mijn hoofd. Ik kan het slecht verklaren, het voelde als een reset van lijf en hoofd.
Het eerste jaar viel ik 50 kilo af en na dat jaar kwam ik op controle bij de chirurg. Ik vergeet de blik op zijn gezicht nooit meer. Het jaar ervoor vertelde hij voorzichtig dat 30 kilo afvallen wel echt een unicum was. Kan je nagaan wat 50 kilo dan was…. We bespraken dat het 2e jaar het meest uitdagend zou worden. De meeste mensen komen dan weer aan en de chirurg was “bang” dat doordat ik zoveel was afgevallen, ik teleurgesteld zou raken als ik weer aan zou komen. Ik moest er rekening mee houden dat ik toch zo’n 10 tot 15 kilo weer zou aankomen. Ik hoorde hem aan, maar maakte mij niet zo druk. Wat gebeurt, gebeurt dacht ik.
November 2018, mijn 2 jaar controle, 65 kilo lichter… Ik woog allang geen 135 kilo meer, ik woog 70 kilo. Soms zelfs 68 kilo, soms 71 kilo. De chirurg wist niet wat hij zag, ik wel! Ik zag namelijk in de spiegel wat ik al jaren in mijn hoofd zag. Het klopte, het matchte, ik was gewoon ik!
Ik heb geen enkele complicaties van mijn sleeve ondervonden, wel veel reacties. Positief en negatief. We zijn nu 4 jaar verder. Nog steeds weeg ik wanneer ik te weinig eet op een dag 68 kilo, maar over het algemeen weeg ik 70/71 kilo. Als ik in de spiegel kijk, zie ik wie ik altijd zag. Ik realiseer me iedere dag, wat een geluk ik heb gehad, dat ik zo goed en makkelijk afviel. Geen overtollig vel heb ondanks de vele kilo’s die ik kwijt ben. Ik prijs me gelukkig dat in mijn hoofd er geen enkel gevecht is, dat mijn lijf en hoofd op 1 lijn zijn. Ik heb dan ook de volle overtuiging dat ik nooit meer terug ga naar mijn “oude” lijf.
Is alles dan zo mooi en positief?! NEE! Want met het maken van de keuze om voor deze sleeve te gaan, dit resultaat te behalen, veranderen er ook veel zaken. Mensen vinden er iets van, positief en negatief. Je raakt met tijden kwijt wat je aan moet trekken, want de maten gaan zo hard, je was gewend een bepaalde stijl te dragen en ook dat verandert. Je moet jezelf opnieuw ontdekken. Je moet dealen met de meningen van anderen. Je moet heel dicht bij jezelf blijven.
Je verandert, ik kan ontkennen dat ik veranderd ben, maar dat heeft geen zin. Ik ben veranderd, niet alleen fysiek. Ook in zelfbewustheid, zelferkenning. Ik vind mezelf heel veel waard, ik accepteer niet meer alles om me heen, ik leef mijn leven zoals ik dat wil en zoals goed is voor mij en mijn kleine meisje.
Ik ben een zeer gelukkige, inmiddels slanke, single mom die weet wat ze waard is en iedere dag dankbaar is voor de keuze die ik heb gemaakt. Ik wens iedereen die dit traject ingaat, exact hetzelfde.
Volg je hart!
Liefs Florentine
Veel liefs, Renske 