zomerperiode – Veel liefs, Renske

Komt het uit dat ik bel? vraagt J.B. als ik m’n telefoon opneem. Ik ben net wakker van m’n instortmomentje nadat ik een ochtend was wezen werken. Dus wat mij betreft wel.

“Ik bel omdat je hebt aangegeven met het sporttraject mee te willen doen na je operatie. Je bent op 16 juni geopereerd dus ik zou graag even een afspraak willen maken met je”. Ik schiet in de lach en geef aan dat ik gister al een afspraak heb gemaakt. “Oh bij wie dan?” vraagt hij, niet wetende dat ik in zijn agenda sta. Ik leg tevens uit hoe mijn gesprek met de verpleegkundig specialist is verlopen. Dat ik op zich wel weet waar ik naartoe wil met sporten (bodypump / bodycombat), maar qua fitness en dergelijke dat ik niet zo goed weet hoe ik moet starten of m’n m’n draai daarin moet vinden. En dat met een intake afspraak zover weg het “nut” misschien een beetje wegvalt voor de komende weken. Dus gaat hij even kijken of anders een andere collega het over kan nemen op een eerder moment.

“Op zich kan een andere collega het ook prima af en in jouw dossier staat alles wat wij samen gedaan hebben. Je zal hooguit wat dubbele vragen krijgen misschien” geeft J.B. aan. Nu heeft dat niet mijn voorkeur, maar nog weken lang niks doen terwijl sporten mij misschien juist beter kan laten voelen is ook niet echt een de betere optie. Zodra ik instem vraagt de bewegingstherapeut ineens of ik ook aanstaande vrijdag kan. Want dan heeft hij zelf nog een gaatje vrij.

Doorgaan met lezen “Aanstaande vrijdag!”

“Ik zou gewoon morgen bellen als ik jou was” zegt mijn vriendin C. als ik tegen haar klaag dat ik nog niks gehoord heb van het ziekenhuis. Een order in het systeem krijgen en een afspraak maken voor de intake. Hoeveel tijd zou het moeten kosten?

Dus bel ik het ziekenhuis en leg ik zo geduldig mogelijk uit waar ik voor bel. Ze geeft aan dat er zomerperiode is en dat het daarom misschien langer duren kan en vraagt om mijn persoonlijke gegevens zodat ze het kan nakijken. “oh nou de order staat sinds 21 juli in het systeem”, dus dat is op de dag dat ik belde al gelijk geregeld. “Maar wellicht door de zomerperiode is er nog geen contact met u gelegd.” Weer dat woord, zomerperiode. Ik begrijp he dat mensen vakantie hebben, vakantie moeten hebben. Maar om dat bij iedere regel als excuus te gebruiken begin ik met de minuut vervelender te vinden. “Maar nu er een order is zou ik natuurlijk gelijk een intake afspraak voor u kunnen plannen met J.B.”

Ik ben blij, het doel van mijn telefoontje lijkt te lukken. Totdat de vrouw aan de telefoon tot de constatering komt dat hij vanaf de 2e week van augustus vakantie heeft en zijn agenda compleet gevuld is tot die tijd en de eerste afspraak-mogelijkheid pas is op maandag 29 augustus.