Fitgirl, Let's do this!

Oh shit..

Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen..? Vraag ik mezelf nog even af, als ik m’n hardloop-heupband aantrek om m’n telefoon en sleutels in kwijt te kunnen. M’n hardloopschoenen pasten toch niet. Is dat een teken? Een teken dat ik dit niet kan? Ik doe m’n oude vertrouwde skechers aan en laat me niet tegenhouden. Volgende week beter, maar nu dan maar even zo. Ik warm me op en begeef me dan richting het park vlakbij m’n huis.

Na wat getreuzel tot mensen mij gepasseerd zijn doe ik mijn oortjes in en start de audio van ‘Start to Run‘. Ik ging aan de slag met de intervallen uit de audio. Het voordeel is dat je totaal niet op de tijd hoeft te letten. De muziek gaat aan en er wordt aangekondigd wanneer ik moet hardlopen en wanneer ik mag wandelen. Dus dat is een goede focus op dat ik niet te hard loop, maar ook m’n ademhaling zoveel mogelijk onder controle houd.

Doorgaan met lezen “Oh shit..”

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Ff bellen joh

Vandaag is het tijd voor mijn telefonische controle. Een telefoontje om te kijken of het goed met me gaat. Misschien ligt dat aan mij, maar ik vind het toch gek dat een telefoontje de enige controle is na zo’n operatie. Dus je wordt geopereerd, je gaat herstellen, een telefoontje als controle en dan? Alles is goed? Blijkbaar!

Na mijn operatie was ik overigens niet bepaald een fan van de betreffende chirurg, dus het telefoontje had ik mij van tevoren al op een bepaalde manier voorgesteld. Toch viel het gelukkig mee. Hij belde rond het middaguur en vertelde dat hij belde voor een checkup. Dat ik zo’n 3 weken geleden geopereerd was, nog bij de SEH was geweest maar dat ik gelukkig geen longembolie had en dat hij benieuwd was hoe de weken erna zijn gegaan. Dus ik vertel dat ik het wel echt als een pijnlijk herstel heb ervaren, dat ik sinds vorige week maandag geen pijnstillers meer slik en pas sinds deze week geen pijn meer heb. Maar dat ik vanmorgen een kattenbak heb verschoond en gelijk toch een wat pijnlijk gevoel er aan overhoud.

Doorgaan met lezen “Ff bellen joh”

Herstel, Maagverkleining

Teleurstelling & mindfuck

Na het nieuws van de arts dat ik toch een nachtje langer moest blijven was ik erg teleurgesteld. Maar goed je moet nu eenmaal het zekere voor het onzekere nemen, dat begrijp ik ook heus. Dus toen ik het eenmaal een beetje verwerkt had ging ik eerst maar weer even aan het regelen. Ik kan namelijk geen gewone paracetamol slikken. Al breek ik ze in 4-en, dan sta ik te kokhalzen voor het leven. Een kenmerk voor iets wat niet de bedoeling is bij je nieuwe mini maag. Maarja, ik had maar 1 strip meegenomen omdat ik zo overtuigd was dat ik vandaag naar huis mocht.

Ik had mijn zusje geappt, zij zou vandaag toch naar Rotterdam komen. In plaats van mij op te halen lukt het wellicht om op bezoekuur langs te komen. Ze wist niet helemaal of ze het ging halen, dus ging ik voor de zekerheid toch maar even kijken of een vriendin nog tijd had om langs te komen. En ja hoor een traject-vriendin had wel tijd om langs te komen. Ook weer geregeld, dan eerst maar tijd voor m’n eerste echte vaste voedsel. Vanmorgen had ik wat hapjes vla op en rond 10:00 kreeg ik ook nog een glas melk. Maar nu mocht ik een heus beschuitje eten. Die werd klaar gezet op tafel en daar keek ik best naar uit, dus hup het bed uit.

Doorgaan met lezen “Teleurstelling & mindfuck”