Vandaag is het 6 maanden geleden dat ik de huisarts belde en met de assistente een afspraak maakte. Of niet één, maar eigenlijk twee afspraken. Die dag heeft mijn leven compleet op zijn kop gezet. Ik ben in de achtbaan gestapt van afspraken, onderzoeken, opdrachten en heel veel wachten.
Ik wist van tevoren wel dat het niet allemaal morgen geregeld zou zijn. Je hebt de intake, dingen die je daarvoor mogelijk moet regelen en dan start het voortraject. En als je die hebt afgerond kom je op een wachtlijst. Toch valt het wel een beetje tegen met hoelang je tussen de afspraken door moet wachten. “Het is druk”. En dat begrijp ik ook. COVID-19 heeft natuurlijk ook echt zijn stempel gedrukt op de zorg. Maar dat maakt het niet minder frustrerend. Ik ben inmiddels 6 maanden verder vanaf het moment dat ik mijn huisarts heb gebeld en voor mijn gevoel is het einde van het voortraject nog lang niet in zicht. En dat is ontzettend zwaar.
Daarnaast.. En ik weet niet of dat misschien aan mijn ziekenhuis te wijten is, of dat het standaard zo is weet ik niet. Maar het is erg onduidelijk. Onduidelijk wat er allemaal moet gebeuren, wat je kan verwachten. Ik krijg afspraken thuis gestuurd en dan is het een kwestie van wachten. Het is niet altijd duidelijk waar een afspraak voor is. In welk deel van het traject die afspraak is. En wat het vervolg zal zijn. En dat laatste waar niemand invloed op heeft momenteel, hoelang het gaat duren.
Maar voor nu, zijn de eerste 6 maanden achter de rug. De eerste stappen zijn gezet en zeker met het positieve nieuwtje van mijn lotgenoot gisteren, pakt niemand mij dat meer af! Op naar augustus, waar ik hopelijk ook wat meer duidelijkheid krijg op het vervolg!
Veel liefs, Renske 