Een tripje naar het ziekenhuis voor bloedafname. Dat is niet de eerste keer en ik verwacht ook zeker niet de laatste keer. Maar laat ik voorop stellen dat ik het proces wat ik ben ingegaan enorm dankbaar ben voor waar ik nu sta en ik hoop nog een aantal stappen te mogen zetten. Dus klagen zal ik zeker niet. Toch voel ik me niet helemaal fit de afgelopen weken. Ik heb al langer wat last van moeheid. En hoewel ik denk dat ik met voeding en natuurlijke supplementen die ik neem ter ondersteuning al goed mijn best doe om te zorgen dat ik alles binnenkrijg wat ik binnen moet krijgen, lost zich dat nog niet op.
Tijdens mijn laatste halfjaarlijkse controle bespreek ik dat ik mij wat zorgen maak over mijn bloedwaarden. Maar de arts-assistent geeft aan dat dat nergens voor nodig is. Oke prima, maar de moeheid blijft. De laatste weken en met name na de Strong Viking Run merk ik dat mijn lichaam vermoeider is. Wanneer ik op een vrije dag bloed doneer krijg ik een brief terug dat ik voorlopig niet meer mag doneren omdat volgens Sanquin op dit moment mijn ferritine te laag is. Hoewel ik terugdenk aan mijn gesprek van in maart laat ik het voor wat het is.
Maar de dagen en ook weken erna neemt de duizeligheid toe. Zover dat ik gister tijdens mijn bokstraining regelmatig een duizeligheid ervaar, vlekken zie en m’n hartslag in mn hoofd tekeer voel gaan. Op een gegeven moment zegt zelfs mn trainer dat als het niet gaat ik moet stoppen (wat ik overigens niet deed, maar dat is een kwestie van vertrouwen). Toch vind ik het niet onverstandig er maar weer eens naar te laten kijken en bel ik het ziekenhuis. Er is donderdag nog een plekje voor een (bel)afspraak, maar dan moet ik wel vandaag nog gaan bloedprikken. Dus dat doen we dan maar. Ben heel benieuwd of er nog iets zinnigs uit komt. Ik hoef niet per se iets te hebben, liever niet zelfs! Maar een oplossing voor wat ik momenteel ervaar zou wel fijn zijn.
Dus nu even de uitslagen en het gesprek van donderdag maar weer afwachten!
Veel liefs, Renske 