Ik wil er enerzijds over schrijven, aan de andere kant ook weer niet. Ik struggle met m’n hoofd, maar ook met m’n hart. Waar moet ik beginnen? Na de begrafenis afgelopen woensdag gaf m’n lichaam er de brui aan. Ik werd ziek. Woensdag op donderdagnacht zette de buikkrampen waar ik de hele week al een beetje last van had door. Heerlijk even bijkomen op zo’n toilet en dat keer 100. En dan een intense hoofdpijn waar ik heel naar van werd. Zelfs de hond uitlaten was een immense uitdaging. De rest van de week, inclusief de babyshower van één van m’n liefste vriendinnen, ging aan me voorbij.. Het ging gewoon niet. Maar aangezien het leven doorgaat en de verantwoordelijkheden die daar bij horen ook besloot ik toch maar naar kantoor te gaan. M’n maag kan nog steeds niet alles verdragen, maar het gaat al iets beter. En met de wetenschap dat ik zo weer thuis kan zijn en de deadlines die me te wachten staan ga ik aan de slag met mijn “favoriete” bezigheid: rapportages maken en opleveren.
Eenmaal thuis wilde ik het allerliefst op de bank ploffen en er niet meer vanaf komen. God wat was ik moe, de zin is echt vér te zoeken. Ook niet in de bokstraining die me te wachten stond. En dat is wel vaker, want ja maandag. Dus daar begint de alom bekende struggle: Ik ga niet/ik ga wel/ik ga niet/ik ga wel. Maar dan komt de discipline om de hoek zetten. Juist nu is het belangrijk om te gaan, weer even alles alles van je af zetten en lekker los gaan. Ik heb immers een doel en die ga ik niet behalen door trainingen zomaar over te slaan. Dus na het eten knapte ik wat op en sjokte ik naar de training. Want hoewel het lastig is om te gaan, krijg je zelden spijt van wél te zijn geweest naar een training. Toch?
Veel liefs, Renske 