Ik ben zenuwachtig. Ik sta met m’n sportbestie Jade inmiddels in het opwarmvak. Met een (suikervrije) redbull en een volledige scoop pre-workout achter de kiezen jeukt m’n hele lichaam en voel ik m’n hart kloppen van de zenuwen. Ik kijk naar de muur waar we als eerste overheen moeten en de moed zakt me in de schoenen. Hoe dan? Jade slaat haar arm om me heen en stelt me gerust. “Je kan dit! Ik ga je helpen.Andere mensen zullen je helpen. Komt goed!”
En ze had gelijk. De eerste kilometers gingen redelijk makkelijk. Wat obstakels waar we over een evenwichtsbalk moesten lopen, waar ik Jade op m’n rug droeg tijdens de ‘Carry a Viking’, waar we over boomstammen klauterden en hangend en zwaaiend door de lucht gingen met de Sprint of Faith en de eerste zenuwen plaats maakten voor trots. “IK BLEEF GEWOON VASTHOUDEN!” roep ik opgetogen naar Jade. Daarna mogen we nog als een malle met een joekel van een houten hamer tegen een boomstam aanslaan voor we op pad gaan naar obstakel 9; de mud trenches. Door een stinkende, modderige rioolbuis richting een immens parcours van heuvels met modder, modder en nog veel meer modder.
Of nouja eerste keer.. Okee laat ik eerst maar even verduidelijken dat het om een eerste keer krachttraining was, in de gym zonder back-up van mn sport-bestie Jade of boksmaatje Bart. Dus voor jullie naughty dirtyminders, back in the corner! Mijn eerste keer dat ik de gym inliep in de wetenschap dat ik niet naar mijn oude vertrouwde groepsles zaal kon, in m’n eentje en waar ik mezelf moet gaan vermaken met een barbell en een stel dumbells. Ineens bekijk ik de ruimte met hele andere ogen. Mensen die je aankijken, waarbij ik me afvraag wat ze denken. Of ze me volgen als ik een oefening uitvoer. Doe ik het wel goed? Gaat het goed genoeg. Of zie ik er uit als een debiel?
Zenuwachtig stuur ik Jade een berichtje. “Ik kán dit niet, doodeng. En wat als ik het fout doe?” Ik krijg een appje terug. “U can do it!“. En met die woorden ga ik aan de slag. Ze heeft een fullbody schema voor me gemaakt. Dus let’s go!
En eigenlijk zou ik iedereen willen motiveren en zeggen dat het meeviel, maar dat zou een leugen zijn. Ik merk dat ik het lastig vind. De plekken waar je zonder apparaat aan de slag kan in mijn gym zijn beperkt, gewichten worden slecht opgeruimd dus ik had moeite met vinden wat ik nodig had. Daarbij, waar ik samen met Jade gemakkelijk een oefening deed zoals een deadlift, twijfel ik nu OVERAL aan. Ook krijg ik de vraag van een ervaren (lees: opgepompte gozer) of ik al klaar ben, terwijl ik letterlijk net de barbell heb klaar gemaakt. Waar de zenuwen net enigszins waren gezakt voel ik me nu opgejaagd. Moet ik opschieten? Ben ik te lang bezig? Maar ik ga stug door, maak filmpjes om ze door te sturen ter beoordeling van uitvoering en na 2 uurtjes ben ik klaar.
HALLELUJAH, het zit er op!!! Ik voel me opgelucht dat het klaar is. Op dinsdagavond sporten met meer mensen in de gym dan op de vroege zondagochtend is een uitdaging en dan heb ik het echt niet over de hoeveelheid gewichten waar ik mee mag gooien. Maar de mentale drempel waarvan ik nu oprecht begrijp dat onervaren mensen die voelen.
Ik ben niet onervaren met sporten, ik sport immers zes keer per week. Ik ben zelfs niet onervaren in deze gym want ik kom er normaliter twee keer per week. Maar toch voelt dit anders, zeker zo tussen de grote ‘opgepompte’ mannen die zelfs mij met gemak kunnen gooien als ik een korte blik werp op het aantal kilo’s aan de barbell. Toch zet ik door en ik hoop met deze blog een hart onder de riem te kunnen steken aan iedereen, maar met name vrouwen die voor het eerst gaan krachttrainen of fitnessen. Aan het eind van de rit doen we dit voor onszelf en hoewel sommige blikken wellicht een beetje prikken, verwonden ze niet. En komen we, afgepeigerd maar heus heelhuids uit de gym na een avondje krachttrainen!
Veel liefs, Renske 