Maagverkleining, Natraject

Eerste week

Ik vind het altijd een beetje lastig als ik vrij ben geweest om dan weer op te starten. Maar zo in het nieuwe jaar vind ik het nog veel lastiger. Vorige week was ik vrij, maar in plaats van allerlei leuke dingen te gaan doen was ik aan huis gekluisterd door de Kerst naweeën (ook wel diarree genoemd 💩💩) En eerlijk, hoewel tot rust komen niet verkeerd is word ik van thuis zitten echt kapot lui. Of misschien was het gewoon omdat ik niet helemaal fit was, ik vond het in ieder geval erg pittig om gelijk weer in het ritme te stappen op maandag 2 januari.

En als het dan nog mn normale ritme was. Maar het was een zeer afwijkende week, waarin ik mij niet lekker voelde. Als heerlijk extraatje onverwachts ongesteld werd omdat ik m’n anticonceptie vergeten was *OEPS*. Dus niet ging sporten, veel afspraken had waardoor ik veel weg was van werk en dus op de dagen dat ik er wel was het mega druk had, een moment het gevoel had dat ik ging flauwvallen, een vrije dag had om mn vrijwilligerswerk te doen, een gek bultje aan de binnenkant van mn arm tegenkwam zo nét boven mn oksel wat me toch wel even liet schrikken en twéé losse afspraken had in het ziekenhuis. Jeez houdt het nog op deze week?

Maar, vooralsnog geen zorgen. Het bultje in de vorm van een knikker is even aankijken. Door alle losse huid bij mn arm kan ik hem soort van vastpakken waardoor het wellicht erger aanvoelt dan het lijkt. Maar een vriendin die tevens doktersassistente is vermoed dat het misschien een ontstoken haarzakje is waardoor de ergste schrik wel is afgezakt. Even in de gaten houden en hopelijk verdwijnt hij snel weer.

En dan sluiten we de week af met maar liefst 2 ziekenhuisbezoeken, zowel op donderdag als op vrijdag. Mijn 6 maanden controle bij de diëtiste en de physician assistent, welke blijkbaar onmogelijk zijn om aaneensluitend te plannen.

Doorgaan met lezen “Eerste week”

De Ingreep, Herstel, Maagverkleining

D-DAY part 4 – The afterparty

Het duurde even na de operatie.. Maar als ik eenmaal goed wakker ben merk ik dat ik best wat last heb van mijn middenrif en mijn rug. Dus ga ik mijzelf toch maar eens uit bed gooien en een rondje proberen te lopen op de afdeling. Samen met mijn goede vrienden van het infuus en de drain ga ik op pad.

Ik voel me eigenlijk best oké. Denk ik. Ja hoe moet je je nu voelen? Ik had me voorbereid op heftige pijn. Die heb ik op de uitslaapkamer ook zeker ervaren. De pijn in m’n rug is ook verschrikkelijk, maar ik heb ook HMS dus ik durf niet te zeggen of dat het gas is of gewoon het gevolg een beroerd bed. Maar buiten dat mag ik volgens mij echt niet klagen. Ja het is allemaal wat beurs en gevoelig. Maar meer dan dat is het niet.

Als ik terug ben van mijn wandeling zit ik daarom ook even op een stoel. Even wat anders dan dat bed. Een heuse verademing voor mijn rug. Ik kijk even de kamer rond welke ik inmiddels deel met 3 mannen. De vrouw die vanmorgen naast mij lag is inmiddels vertrokken. Daar is een man voor teruggekomen die nog compleet buiten westen is na zijn operatie. Gelukkig voor hem, want de wat oudere man schuin tegenover mij heeft lak aan iedereen. We mogen overal uitgebreid van meegenieten. Televisie, radio, telefoongesprekken. Gelukkig vertrekt hij gedurende de dag en wordt het een beetje rustiger op de zaal. De man tegenover mij ligt weinig in zijn bed en loopt al hele rondjes over de gangen. Hij voelt zich goed maar moet een extra nachtje in het ziekenhuis blijven vanwege zijn slaapapneu, aangezien er niemand op hem wacht thuis die hem in de gaten kan houden. Wat ben ik blij dat ik wel mensen thuis heb en dus lekker naar huis kan morgenavond.

Doordat ik redelijk wat gewandeld heb slaap ik veel. Dus valt de avond al snel. Ik merkte dat mijn hand wat stijver aanvoelde en als ik even een moment tv lig te kijken, werp ik een blik op mijn hand. HUH? Ik vraag aan mijn overbuurman of zijn hand ook wat dikker werd door het infuus. Op zijn advies belde ik de verpleegkundige.

Doorgaan met lezen “D-DAY part 4 – The afterparty”

De Ingreep, Maagverkleining

Anesthesioloog

De állerlaatste horde voor de operatie. Een bezoekje aan de anesthesioloog, die de laatste medische checks doet om te zien of de operatie door mag gaan. Een beetje zenuwachtig was ik wel. Want wat als nu alsnog blijkt dat het niet door kan gaan. Is het me echt wel gegund? En zo ging de gedachtengang nog even door.

Maar vandaag was het zover. Om 08.40 mocht ik mij melden bij Anesthesiologie. Eerst kreeg ik een intake met een verpleegkundige die met mij de vragenlijst doorneemt, welke ik eerder al online in moest vullen. Vervolgens wordt mijn bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte gemeten. Daarna mag ik door naar de Anesthesioloog, Dr. O.

Deze arts vertelt me wat er zoal gebeuren gaat en stelt nog wat aanvullende vragen aangaande de vragenlijst. Ze is erg blij met het feit dat mijn bloeddruk en hartslag verbeterd zijn ten op zichte van het bezoek op 3 januari (net van de krukken af en gebrek aan conditie). Wel is het belangrijk dat mijn CPAP apparaat voor m’n slaapapneu meegaat, anders kan de operatie niet plaatsvinden. Verder hebben we het nog even gehad over de dag zelf hoe dat in z’n werk gaat, alle medicatie die voorgeschreven is. Ik neem voor de zekerheid m’n eigen paracetamol mee, zodat ik niet een uur sta te kokhalzen op zo’n stroeve ronde. En door de verbetering hoef ik mijn eerste nacht NIET op de IC door te brengen en mag ik bij het uitblijven van complicaties toch op dag 2 al naar huis. Dat is een positief vooruitzicht! Oh en…… onder bepaalde voorwaarden mag ik toch een tongpiercing in!

Daarnaast kreeg ik nog een brief mee naar huis. En verder is het een kwestie van aftellen. Nog 17 dagen te gaan!