Als iemand die de lat graag hoog legt, zeg ik niet snel dat ik ergens trots op ben. Maar ik durf wel echt te zeggen dat één van de dingen waar ik onwijs trots op ben, is mee te hebben gedaan aan de Strong Viking Run. Tot vorig jaar had ik nog nooit in m’n leven vrijwillig gerend of hardgelopen. Ik had nog altijd niet die intentie totdat de Strong Viking Obstacle Run voorbij kwam. Vooral de obstakels vond ik geweldig, maarja er moet ook gerend worden. En het gaat wel over meer dan een paar honderd meter, dus dat maakte dat ik gestart ben met het leren hardlopen.
Toen ik mee wilde doen had dat in eerste instantie vooral te maken met een specifiek obstakel, de Fjord drop. Deze steile “glijbaan” is namelijk maar liefst 12 meter hoog. Nu heb ik geen hoogtevrees, maar de combinatie van hoogte, snelheid en het feit dat hij behoorlijk steil is dat je daardoor ook nog een stukje door de lucht gaat vind ik wel echt doodeng. Je hebt geen enkele controle, waardoor dit een obstakel is die mij mentaal enorm zal uitdagen. Zou ik het aandurven?
Ik ben zenuwachtig. Ik sta met m’n sportbestie Jade inmiddels in het opwarmvak. Met een (suikervrije) redbull en een volledige scoop pre-workout achter de kiezen jeukt m’n hele lichaam en voel ik m’n hart kloppen van de zenuwen. Ik kijk naar de muur waar we als eerste overheen moeten en de moed zakt me in de schoenen. Hoe dan? Jade slaat haar arm om me heen en stelt me gerust. “Je kan dit! Ik ga je helpen.Andere mensen zullen je helpen. Komt goed!”
En ze had gelijk. De eerste kilometers gingen redelijk makkelijk. Wat obstakels waar we over een evenwichtsbalk moesten lopen, waar ik Jade op m’n rug droeg tijdens de ‘Carry a Viking’, waar we over boomstammen klauterden en hangend en zwaaiend door de lucht gingen met de Sprint of Faith en de eerste zenuwen plaats maakten voor trots. “IK BLEEF GEWOON VASTHOUDEN!” roep ik opgetogen naar Jade. Daarna mogen we nog als een malle met een joekel van een houten hamer tegen een boomstam aanslaan voor we op pad gaan naar obstakel 9; de mud trenches. Door een stinkende, modderige rioolbuis richting een immens parcours van heuvels met modder, modder en nog veel meer modder.
Oh mijn god. Nog maar 14 dagen?!?! Ik werp een blik op de startpagina mijn blog en zie daar de countdown widget voor de Strong Viking Run. Nog maar 14 dagen tot het zover is. Ik merk dat in mijn hoofd het perfectionisme en de wil om alles goed te kunnen doen strijden met het gevoel van voldoening dat ik graag wil voelen dat ik überhaupt hier aan ga deelnemen. Dat gevoel van een wedstrijd in plaats van jezelf uit te dagen. Ik merk dat ik doodsbenauwd ben. Ik heb rond geroepen dat ik hier aan mee ga doen en dat ik ervoor train, maar wat als ik het nou niet kan? Dat stemmetje die in mijn hoofd me eraan herinnert dat ik voor lul sta als het niet lukt. Hoewel dat stemmetje niet zomaar weggaat, is het eigenlijk wel onzin wat ze roept. De Strong Viking Run is namelijk geen wedstrijd, maar een challenge. Een waar je jezelf uitdaagt alles uit jezelf te halen wat er in zit. Waar je obstakels tegen gaat komen die je gaat rocken en misschien een paar waar je (letterlijk!) op je bek gaat. Is dat erg? Nee. Voelt dat voor mij ook zo? Nee. Ik wil dingen halen, ze kunnen afvinken. Maar is dat realistisch? Nee, ook niet.
Het is pas een maand of 8 geleden dat ik besloot mee te gaan doen met de Strong Viking Run. Ik vond dat ik lekker in een goede flow van bewegen zat en wilde doelen stellen en ambities waarmaken. Ik ben soms een enorme overdenker, maar op andere momenten ook echt impulsief. Dus riep ik dat ik mee ging doen in de hoop dat dit niet m’n zoveelste bevlieging was. En guess what? It’s not. In september 2023 ben ik gestart met een programma waar je door middel van intervallen leert hardlopen. Daarnaast heb ik in februari mijn bodypump lessen ingeruild voor krachttraining.
Dus waar ik tot vorig jaar nog geen meter in mn leven heb hardgelopen, heb ik inmiddels 23 trainingsessies erop zitten. En ren ik nu zo’n 4,5 kilometer in 3x 10 minuten. De run over 2 weken is 7 km, maar wel met de kanttekening dat ik tussendoor even op adem kan komen als ik moet wachten voor een obstakel. Maar tegelijkertijd ik wel meer uitgeput raak door zo’n obstakel. Waaaaah, PANIEK!!! Gelukkig heb ik mn buddy Jade, die meer dan topfit is. Haar doel? Mij door die run heen loodsen, lol.
Wil je ons ook komen aanmoedigen? Dan moet je er wel voor naar Wijchen komen, want daar vindt de run plaats. Wij zullen om 14:00 van start gaan!
Veel liefs, Renske 