Tag: moe

De Ingreep, Lifestyle, Maagverkleining, Working girl

Laatste loodjes… futloos.

veel liefs, Renske

Opstaan Renske, kom op je moet opstaan. Ik had al een keer gesnoozed dus ik moest echt op staan. Veel ruimte heb ik namelijk niet voor snoozen in mijn ochtend routine. En hoewel ik niet een vast tijdstip heb om te starten, wil ik gewoon op tijd op mijn werk zijn. Maar god wat ben ik moe. Gister was ik in de laatste 2 uur van mijn werkdag al op een punt dat ik geen enkele concentratie meer over had en gewoon mijn bed in wilde duiken. “Als het fijner voelt om bijvoorbeeld woensdag een dagje vrij te nemen, voel je dan echt niet bezwaard hoor” zei mijn baas. Ik wuifde het weg, maar tegelijkertijd zat ik de minuten weg te kijken. Ik herken mezelf even niet terug. Ik houd van werken. Hoeveel energie kan het nou helemaal kosten om een beetje werk te verrichten? Heb ik dat even onderschat zeg.. Zwaar onderschat.

En vandaag beloofde niet beter te worden. Gedurende de dag leek mijn energiepeil wel te verbeteren, maar werd ik wel nog een paar keer licht in mijn hoofd. Zoals ik vanmorgen al tegen mijn zusje zat te klagen ik kán gewoon niet meer. Het calorie- en dus ook energietekort haalt me in. Als ook één van m’n vriendinnen mij probeert op te beuren met een lief appje, springen de tranen in mijn ogen.

Oké genoeg. Ik had beloofd wat beter voor mezelf te zorgen. En zodra ik aan mijn baas vertel dat ik toch wel graag vrij zou willen zijn morgen, valt er een last van mijn schouders. “Natuurlijk Renske, denk vooral even aan je gezondheid. Werk komt wel weer“.

Nog maar 1 dag te gaan, maar wel eentje waar ik iets minder van mezelf hoef te eisen!

Let’s talk!, Lifestyle, Woordenbrij

Echt even kut..

veel liefs, Renske

Waar begin ik? Hoe gaat het? Het gaat echt even kut. Het is begonnen denk ik toen ik ziek werd. Sindsdien ben ik veel meer moe dan eerst. Misschien omdat m’n lichaam toen even een klap kreeg en ik al niet zoveel weerstand heb momenteel. Aan de andere kant doe ik het ook een beetje mezelf aan. Ik gebruik namelijk het slaapapparaat momenteel ook niet. Wat m’n moeheid wellicht enorm kan verminderen, maar ik kan het gewoon niet opbrengen om het weer uit elkaar te halen, nieuwe masker te koppelen, schoon te maken en terug in elkaar te zetten. Hooguit 10 minuten werk, maar ik doe het dus gewoon niet. Beetje vicieuze cirkel zo, stom hè!?

Daarnaast extreem meer last van m’n menstruatie deze week. Sinds ik aan de pil ben probeer ik soms 2 strips te slikken zodat ik het wat minder vaak ben. Want ik heb altijd wel een dag of 2 dat het vrij heftig is. Dat ging eigenlijk best oké de eerste keren. Maar nu is het echt extreem. Een interne bloeding is er niks bij denk ik! Jeez. Maar dat zorgt ook voor meer pijn in m’n rug, onderin m’n buik en ontzettende hoofdpijn. En hoewel ik het minder probeer te gebruiken, slik ik nu toch ibuprofen. Maar die laat het zelfs amper zakken. Wat een verschrikking.

Als je lichaam je zo tegenwerkt, draagt dat niet echt bij om goed in je vel te zitten. Daar dan bovenop ben ik ook nog eens enorm gefrustreerd. Door dingen op het werk, dingen thuis. Misschien juist ook wel omdat ik ongesteld ben, geen idee. Maar ik kom mijzelf op die manier ontzettend tegen. Ik denk dat ik op een punt ben dat het allemaal even teveel is.

Het blijft maar stapelen en het komt er momenteel ook slecht uit. Ik zou allang psychotherapie hebben gehad, maar toen werd ik ziek. Maar goed dat is op korte termijn weer. Ook heb ik deze week die proef-dansles. Dus wellicht weet ik daarmee de cirkel een beetje te doorbreken.

En tot die tijd bikkelen we maar gewoon even door.

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Psychotherapie, Woordenbrij, Working girl

Confessions @ work

veel liefs, Renske

Moe, dat was ik natuurlijk al een tijdje. Weer in gewicht aankomen is niet bevorderlijk voor je algemene functioneren en dan heb ik daar bovenop die slaapapneu die maakt dat ik niet goed slaap en dus niet voldoende uitrust. Maar sinds ik psychotherapie heb merk ik dat het beetje energie dat ik nog wel had inmiddels verdwenen is als sneeuw voor de zon.

Ik probeer iedere dag heel hard alle ballen hoog te houden. Het voorbereiden op het voortraject van de ingreep, zoals het slaaponderzoek of het longfunctie onderzoek. De psychotherapie. De drukte op werk, maar ook mijn groei en ontwikkeling. Als m’n werkdag voorbij is, ben ik regelmatig zó ontzettend moe. En dan maak ik het mezelf ook niet makkelijker met 2 vrijwilligersfuncties en niet te vergeten mijn sociale leven.

Op mijn werk weten, naast de HR-manager, al een aantal collega’s van mijn trajecten. Ik werk voor een niet al te groot bedrijf en met een aantal van mijn collega’s ga ik ook privé om of praten we regelmatig over privé zaken. Ik vond het niet meer dan logisch hen hierover te vertellen. Toch vond ik het wel lastig, zeker omdat er vaak de nodige emotie bij komt kijken. Maar gelukkig waren de reacties die ik kreeg waren erg lief en bemoedigend. Pre-Corona bracht ik minstens 40 uur door met mijn directe collega’s, sommigen zag ik meer dan mijn meest dierbare vrienden en/of familie. Zij weten hoe ik ben, de goede maar ook de bitchy momenten. En dat helpt. Dat is fijn als het even niet meer gaat.

Doorgaan met lezen “Confessions @ work”