Ik voel me soms echt mevrouwtje klaagvaak. Alleen begint het langzaamaan wat anders aan te voelen. Ik klaag nog steeds met regelmaat hoor; over werk, m’n moeheid of dingen die gewoonweg kut gaan.
Toch ga ik door. Want ermee stoppen is gewoonweg geen optie. Ik wil een gezondere en gelukkigere versie van mijzelf en daarvoor doe ik dit. En dat begint op sommige vlakken al een beetje zijn vruchten af te werpen.
Hoewel er veel gedoe is (geweest) over het slaapapparaat, heb ik besloten de therapie toch weer te hervatten. Ik voelde me steeds zó uitgeblust. En ik merk dat nu ik hem her en der weer gebruik dat ik beter in m’n energie lijk te zitten. Ik ren geen marathon, maar ik ben ook niet om 10:00 al weer klaar om terug naar bed te gaan.
Op het maagverkleiningstraject sta ik voor mijn gevoel even stil. Het wachten is op dé afspraak van 24 augustus met de obesitas verpleegkundige die mijn “case-manager” wordt. Verder staan er namelijk geen nieuwe afspraken op de agenda.
Maar de psychotherapie daarentegen is de afgelopen periode volop in gang geweest. En wat gebeurt daar ontzettend veel. Ik leer over mijzelf, mijn gedrag, wie ik nou eigenlijk ben, mijn verleden en waar ik naartoe wil.
En dat is fijn! Om die progressie te voelen! En dat wilde ik graag even delen met jullie😊😊
Veel liefs, Renske 