Tag: Jetlag

Fitgirl, Lifestyle

Jetlag, en dan?

veel liefs, Renske

Ik ben moe, ik slaap ’s nachts bijzonder weinig, heb weinig zin in dingen en ik heb continue honger. Een jetlag, de eerste die ik mag ervaren. In het ritme komen na twee weken in Curaçao te zijn geweest is een fikse opgave. Zeker als je zo ontzettend moe bent. Ook ben ik de laatste paar dagen van mn verblijf daar niet zo secuur meer geweest met het innemen van m’n vitamines en ik merk dat denk ik al direct. Is dat snel? Ja ik vind van wel. Ik heb enorme cravings en eet alles wat los en vast zit. Maar het is wat het is. Ik ga m’n ritme een beetje proberen te vinden in werk, eten maar ook sporten.

Ik ben best wel vaak best gemotiveerd om te gaan sporten. Wat ik doe vind ik leuk en zeker met de Strong Viking Run in het verschiet heb ik een doel om aan te werken. Maar god wat vind ik het momenteel moeilijk om de motivatie te vinden na een dag werken. Helemaal na mijn eerste werkdag terug. Maar goed, ook als je géén motivatie hebt moet je blijven opdagen. Je kan soms best een keertje overslaan, maar routine is wat je nodig hebt om je lichaam weer te laten wennen. En dus hijs ik mij in m’n favoriete sportoutfit om te gaan krachttrainen.

Wellicht wat ambitieus ben ik gewoon verder gegaan waar ik geëindigd was. Met als resultaat dat iedere spier in mijn lichaam trilde bij elke stap die ik zette onderweg naar huis. Maar hee, I did it! Een stap naar m’n vertrouwde ritme, met de run minder dan een maand weg!

Curaçao, Lifestyle, Travel

Welkom thuis!

veel liefs, Renske

Tijd om naar huis te gaan. Twee weken Curaçao waren mega intens, het was een bijzonder avontuur maar ergens keek ik ook wel weer uit om naar huis te mogen gaan. Na de heenreis zag ik alleen wel een klein beetje op tegen de terugreis. Hoewel het mijn eerste keer was dat ik zolang in een vliegtuig zat, was het op zich een prima vlucht. Maar na een uur of 7 te hebben gezeten werd ik wel een beetje ongedurig. Je zit niet meer lekker, die jengelende kinderen om je heen ben je beu en echt even je benen strekken voor meer dan 5 minuten zit er niet in. Maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik op de terugreis best wel veel dutjes heb gedaan. Het is natuurlijk een nachtvlucht waardoor het een stuk rustiger is in het vliegtuig en je sneller in slaap valt. Maar waar ik wel regelmatig weer wakker werd van de stewardess die kwam met drinken of eten, of een jengelend kind die door mn achtergrondmuziek heen kwam. Ik dacht dat ik best wel redelijk uitgerust was, tot dat ik op het toilet in de spiegel keek en mijn ogen bloeddoorlopen rood waren. Oepsie.

Eenmaal geland begon het haasten. Tegen wat bezwaar en commentaar van een medepassagier was ik relatief snel uit het vliegtuig, ook al zat ik helemaal achterin. Helaas mocht dat niet baten want mijn koffer liet maar liefst 40 minuten op zich wachten om vervolgens nét een vertraagde IC direct te moeten missen. Eenmaal in Rotterdam overwoog ik om mijn koffers op het station te stallen zodat ik wellicht de hele wedstrijd kon zien van Feyenoord, maar helaas was er gedoe met de bagage-kluizen en besloot ik om toch maar eerst naar huis te gaan. D. ging in de tussentijd even met Bella wandelen zodat ik mij even kon omkleden en m’n spullen kon droppen zonder al te veel verwachtingen en onrust bij Bella te creëren. Althans, zij had door m’n geur heus wel door dat er iets was gebeurd tijdens haar wandelingetje.

Bella die voor de slaapkamerdeur staat, waar mijn koffers zich bevinden…

Doorgaan met lezen “Welkom thuis!”