Komt het uit dat ik bel? vraagt J.B. als ik m’n telefoon opneem. Ik ben net wakker van m’n instortmomentje nadat ik een ochtend was wezen werken. Dus wat mij betreft wel.
“Ik bel omdat je hebt aangegeven met het sporttraject mee te willen doen na je operatie. Je bent op 16 juni geopereerd dus ik zou graag even een afspraak willen maken met je”. Ik schiet in de lach en geef aan dat ik gister al een afspraak heb gemaakt. “Oh bij wie dan?” vraagt hij, niet wetende dat ik in zijn agenda sta. Ik leg tevens uit hoe mijn gesprek met de verpleegkundig specialist is verlopen. Dat ik op zich wel weet waar ik naartoe wil met sporten (bodypump / bodycombat), maar qua fitness en dergelijke dat ik niet zo goed weet hoe ik moet starten of m’n m’n draai daarin moet vinden. En dat met een intake afspraak zover weg het “nut” misschien een beetje wegvalt voor de komende weken. Dus gaat hij even kijken of anders een andere collega het over kan nemen op een eerder moment.
“Op zich kan een andere collega het ook prima af en in jouw dossier staat alles wat wij samen gedaan hebben. Je zal hooguit wat dubbele vragen krijgen misschien” geeft J.B. aan. Nu heeft dat niet mijn voorkeur, maar nog weken lang niks doen terwijl sporten mij misschien juist beter kan laten voelen is ook niet echt een de betere optie. Zodra ik instem vraagt de bewegingstherapeut ineens of ik ook aanstaande vrijdag kan. Want dan heeft hij zelf nog een gaatje vrij.
Veel liefs, Renske 