Tag: huisarts

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining

Twijfels, Trombose & Taxi’s

veel liefs, Renske

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar het is tijd voor een update.. Inmiddels is het al bijna 1,5 week geleden dat ik door m’n onderbeen zakte onder begeleiding van een onheilspellend geluid. Na 5 dagen een ondraaglijke pijn te moeten doorstaan, heb ik afgelopen maandag direct mijn huisarts gebeld om 08:00 toen ze weer terug waren van vakantie.

Nadat ik de assistente mijn ervaring van de week ervoor vertelde en de twijfels die ik daarbij had, kwam de huisarts thuis langs. Haar conclusie was dat het inderdaad erg op zweepslag leek. Maar de pijn had al een beetje moeten afnemen en mijn kuit was toch ook wel wat rood en erg dik. Daarnaast had ik ook verhoging. Dus zette ze een spoed-bloedafname in gang, omdat ze wilde uitsluiten dat er een trombosebeen was ontstaan als gevolg van het niet meer kunnen bewegen.

Dinsdagmorgen kwam een vrouw dan ook bloed afnemen. Een indicatie over wanneer de uitslag bekend zou zijn mocht ze niet geven, “bel anders aan het eind van de middag je huisarts even”. Ik belde de assistente om even te vragen of dit de ook hun verwachting is bij “spoed”. Dat was inderdaad het geval. Daarom koos ik ervoor om nog even proberen te slapen, want door alle pijnstiller-wekkers en pijnscheuten slaap ik toch maar weinig. Toen werd ik wakker gebeld door de assistente. Of ik toch echt niet ergens een thermometer kon fixen, omdat ze graag wilden weten of ik nog steeds verhoging had. En terwijl ik uitleg dat ik echt niet strompelend m’n buren af wil gaan, belt dr. V. haar dat mijn bloedwaarden binnen zijn, dat die afwijken en ik dus met spoed naar het ziekenhuis moet.

Doorgaan met lezen “Twijfels, Trombose & Taxi’s”

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining

Zweepslag

veel liefs, Renske

*krgstj*.. Bukkend naar m’n salontafel zakt mijn onderbeen iets in en maakt een soort scheurend/knappend geluid in mijn onderbeen. Ik word daar gewoon eerder naar van dan van die helse pijn die door mijn kuit heen trekt, maar tegelijkertijd denk ik what the F gebeurt er nou?!?! Klinkt niet als breken. En met amper iets doen kan ik niet echt wat breken. Scheuren dan? En ik probeer een stap te zetten en besef me dat dat amper gaat. Strompelend probeer ik toch de studeerkamer te bereiken, want daar ligt mijn telefoon..

Mijn eigen huisarts is met vakantie. Ik kan mijn lol niet op. De vervangend arts krijg ik met veel pijn (letterlijk!) en moeite te pakken. “Kunt u langskomen” vraagt de assistente. Ik kan amper staan of lopen, dus hoe moet ik dan auto rijden?! Zelfs al is het maar een minuut of 2. Ze gaat overleggen en belt me zo terug. Zo is alleen 45 minuten later.

“De arts verwacht dat het zweepslag is. Met rust en pijnstillers zal het over moeten gaan. Je kan even googlen naar wat het is” Ik ben verbijsterd. Mooi is dat. Terwijl ik aan de telefoon ben doe ik dat. Een scheurtje.. EEN SCHEURTJE?! Het voelde niet als een scheurtje. “Maar is er bij zweepslag dan ook zo’n afscheurend geluid en sterf je zo’n duizend doden van de pijn?”. Het antwoord daarop was ja. Ook kreeg ik te horen dat het herstel zo’n 2 tot 8 weken in beslag kan nemen.

Doorgaan met lezen “Zweepslag”

Maagverkleining, Voortraject

6 maanden

veel liefs, Renske

Vandaag is het 6 maanden geleden dat ik de huisarts belde en met de assistente een afspraak maakte. Of niet één, maar eigenlijk twee afspraken. Die dag heeft mijn leven compleet op zijn kop gezet. Ik ben in de achtbaan gestapt van afspraken, onderzoeken, opdrachten en heel veel wachten.

Ik wist van tevoren wel dat het niet allemaal morgen geregeld zou zijn. Je hebt de intake, dingen die je daarvoor mogelijk moet regelen en dan start het voortraject. En als je die hebt afgerond kom je op een wachtlijst. Toch valt het wel een beetje tegen met hoelang je tussen de afspraken door moet wachten. “Het is druk”. En dat begrijp ik ook. COVID-19 heeft natuurlijk ook echt zijn stempel gedrukt op de zorg. Maar dat maakt het niet minder frustrerend. Ik ben inmiddels 6 maanden verder vanaf het moment dat ik mijn huisarts heb gebeld en voor mijn gevoel is het einde van het voortraject nog lang niet in zicht. En dat is ontzettend zwaar.

Daarnaast.. En ik weet niet of dat misschien aan mijn ziekenhuis te wijten is, of dat het standaard zo is weet ik niet. Maar het is erg onduidelijk. Onduidelijk wat er allemaal moet gebeuren, wat je kan verwachten. Ik krijg afspraken thuis gestuurd en dan is het een kwestie van wachten. Het is niet altijd duidelijk waar een afspraak voor is. In welk deel van het traject die afspraak is. En wat het vervolg zal zijn. En dat laatste waar niemand invloed op heeft momenteel, hoelang het gaat duren.

Maar voor nu, zijn de eerste 6 maanden achter de rug. De eerste stappen zijn gezet en zeker met het positieve nieuwtje van mijn lotgenoot gisteren, pakt niemand mij dat meer af! Op naar augustus, waar ik hopelijk ook wat meer duidelijkheid krijg op het vervolg!