Dag 3. Ik weet nog hoe moeilijk ik het vond dat ik Oma niet meer heb kunnen zien voordat ze ging. Niet echt afscheid heb kunnen nemen zoals ik dat graag had gewild. Dat ik bij Opa dat moment wel heb gekregen ben ik erg blij om. Tegelijkertijd is het wel véél moeilijker. Moeilijk om te zien hoe hij daar ligt, amper een fractie van de man die hij was. Als zijn ogen de mijne vinden in enkele seconden van helderheid, raak ik verscheurd van verdriet. Mijn lieve Opa… Het is goed zo, ga maar naar Oma ♥️
Inmiddels is hij vrijwel niet meer bij bewustzijn. Waar de kalmeringsmiddelen eerst slechts twee uurtjes ervoor zorgden dat hij echt sliep, is hij nu al gauw 10 tot 12 uur in diepe slaap voordat er weer onrust terug komt in zijn lichaam of op zijn gezicht. De dominee is nog langs geweest en heeft de tekst opgezocht welke hij had geschreven voor op zijn rouwkaart.
Veel liefs, Renske 