*krgstj*.. Bukkend naar m’n salontafel zakt mijn onderbeen iets in en maakt een soort scheurend/knappend geluid in mijn onderbeen. Ik word daar gewoon eerder naar van dan van die helse pijn die door mijn kuit heen trekt, maar tegelijkertijd denk ik what the F gebeurt er nou?!?! Klinkt niet als breken. En met amper iets doen kan ik niet echt wat breken. Scheuren dan? En ik probeer een stap te zetten en besef me dat dat amper gaat. Strompelend probeer ik toch de studeerkamer te bereiken, want daar ligt mijn telefoon..
Mijn eigen huisarts is met vakantie. Ik kan mijn lol niet op. De vervangend arts krijg ik met veel pijn (letterlijk!) en moeite te pakken. “Kunt u langskomen” vraagt de assistente. Ik kan amper staan of lopen, dus hoe moet ik dan auto rijden?! Zelfs al is het maar een minuut of 2. Ze gaat overleggen en belt me zo terug. Zo is alleen 45 minuten later.
“De arts verwacht dat het zweepslag is. Met rust en pijnstillers zal het over moeten gaan. Je kan even googlen naar wat het is” Ik ben verbijsterd. Mooi is dat. Terwijl ik aan de telefoon ben doe ik dat. Een scheurtje.. EEN SCHEURTJE?! Het voelde niet als een scheurtje. “Maar is er bij zweepslag dan ook zo’n afscheurend geluid en sterf je zo’n duizend doden van de pijn?”. Het antwoord daarop was ja. Ook kreeg ik te horen dat het herstel zo’n 2 tot 8 weken in beslag kan nemen.
Veel liefs, Renske 