Dat ik niet uitgenodigd was voor de laatste testdag vermoedde ik al, toen ik afgelopen vrijdag niks meer had mogen vernemen. Maar vandaag kwam daar dan ook de bevestiging van per e-mail.
Hoewel ik nog niet de hoop wil verliezen, er kan immers nog van alles gebeuren. Voelt het ergens toch een beetje als een teleurstelling. Want hebben ze niet meer van me nodig om tot een daadwerkelijke match te komen? Maar nu is het een kwestie van geduld en heel hard duimen dat er iemand is die volgens de wetenschap goed bij mij past!
Wachten duurt lang en ik ben al niet bepaald een geduldig persoon. Maar waar ik eerder schreef dat ik zo oververhit en bezweet binnen kwam, is dat inmiddels het tegenovergestelde. In m’n hemdje lig ik op een kamer waar het vreselijk koud is. En hoewel er veel verplegend personeel voorbij loopt in de gang, is er niemand die het verlossende woord komt brengen.
Als er een dame wat spullen komt opbergen vraag ik haar om een deken. Ze dekt mij toe en legt ook nog een tweede deken voor me klaar. Ik probeer een beetje te slapen, want de afgelopen uren waren slopend. Maar de slaap wil helaas niet vatten. Gelukkig komt op een gegeven moment eindelijk een verpleegkundige. Zij komt mij nog het een en ander toedienen. Ook mag ik een heerlijk bekertje maagzuurremmers drinken terwijl ze vertelt dat ik zo over word gebracht naar het observatorium. Observatorium?!?! Dat klinkt niet veelbelovend. En de arts dan?
Wanneer ik opgehaald word blijkt dat de arts niet meer gaat komen vanavond. Uit het bloedonderzoek zijn wel wat verhoogde waarden terug gekomen, maar geen die aansluit bij de eerder genoemde mogelijke diagnoses. Ze willen me een nachtje houden ter observatie en morgen krijg ik dan een nieuw bloedonderzoek. En terwijl ik het mij gemakkelijk maak op m’n nieuwe kamer, vertelt ze dat ik vanaf 00:00 nuchter moet blijven. Bij voorkeur dus ook geen water meer.
Ik voel me soms echt mevrouwtje klaagvaak. Alleen begint het langzaamaan wat anders aan te voelen. Ik klaag nog steeds met regelmaat hoor; over werk, m’n moeheid of dingen die gewoonweg kut gaan.
Toch ga ik door. Want ermee stoppen is gewoonweg geen optie. Ik wil een gezondere en gelukkigere versie van mijzelf en daarvoor doe ik dit. En dat begint op sommige vlakken al een beetje zijn vruchten af te werpen.
Hoewel er veel gedoe is (geweest) over het slaapapparaat, heb ik besloten de therapie toch weer te hervatten. Ik voelde me steeds zó uitgeblust. En ik merk dat nu ik hem her en der weer gebruik dat ik beter in m’n energie lijk te zitten. Ik ren geen marathon, maar ik ben ook niet om 10:00 al weer klaar om terug naar bed te gaan.
Op het maagverkleiningstraject sta ik voor mijn gevoel even stil. Het wachten is op dé afspraak van 24 augustus met de obesitas verpleegkundige die mijn “case-manager” wordt. Verder staan er namelijk geen nieuwe afspraken op de agenda.
Maar de psychotherapie daarentegen is de afgelopen periode volop in gang geweest. En wat gebeurt daar ontzettend veel. Ik leer over mijzelf, mijn gedrag, wie ik nou eigenlijk ben, mijn verleden en waar ik naartoe wil.
En dat is fijn! Om die progressie te voelen! En dat wilde ik graag even delen met jullie😊😊
Veel liefs, Renske 