Tag: echo

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Buikecho en bloedafname

veel liefs, Renske

Wat was ik blij dat mijn buikecho in de ochtend al stond gepland. Dan is het makkelijker om 4 uur lang nuchter te blijven. Maar ik moest wel zorgen voor een volle blaas. Dat is wel een uitdaging zeg! Pfoeee..

Ik was uiteraard megavroeg wakker door een miauwende kat aan m’n slaapkamerdeur. Dus toen snel naar de wc gegaan. En daarna proberen te drinken voor een volle blaas. Dat ging best oké tot een uur of 8. Toen begon het toch echt te ‘dringen’. Het uitlaten van Bella ging al niet echt lekker meer en toen dat gebeurd was ben ik maar richting het ziekenhuis gegaan. Flesje water mee voor nog wat extra water, mocht dat nodig zijn.

Nu ben ik altijd vroeg, overal en altijd. Zo ook voor deze afspraak. Ik moest voor mijn afspraak van 09:20 om 09:10 aanwezig zijn. Ik was er om 08:45 ongeveer, m’n plas proberen op te houden en tegelijkertijd nog wat water te drinken. Dus ik verbaasd toen om 09:00 mijn naam al opgeroepen werd. Maar wat fijn, ik mag al!! (En ik kan je vertellen, als de nood hoog is.. every second counts!!!!)

Doorgaan met lezen “Buikecho en bloedafname”

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Spoedeisende Hulp

veel liefs, Renske

Ik krimp ineen als ik word overvallen door een helse pijn in m’n buik. Stekend, samentrekkend of staat hij op knappen? Ik ga naar het toilet om proberen te spugen, wie weet helpt het.. Maar dat lukt niet. Ik probeer te zitten, te liggen maar de pijn is zo intens dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Ik besluit de bariatrische spoedeisende hulp te bellen. Ze verbinden me door en ik mag godzijdank direct langs komen.

Terwijl ik m’n buurvrouw bel word ik overvallen door het feit dat ik moet spugen. Omdat ik sinds m’n maagverkleining alleen nog kan spugen als ik daar zelf veel moeite voor doe, overvalt me dat enorm. Er komt niet veel. Samen met J., de buurvrouw vertrek ik naar het ziekenhuis. Halverwege moet ik echt uitstappen. Zitten gaat gewoon niet meer. “Moet ik een ambulance bellen?” vraagt ze. M’n ziekenhuis is nog maar 5-10 minuten, maar ik weet gewoonweg niet hoe ik er komen moet. Ik kruip op de achterbank en liggend met de aanwijzigingen over m’n ademhaling van J. probeer ik de rit te doorstaan.

Ze zet me af bij de spoedeisende eerste hulp en gaat haar auto parkeren. Ik kruip nog net niet naar binnen als ik gehurkt bij de “in check balie” belandt. Het standaard riedeltje van gegevens moet doorgenomen worden. “Werkt de pijnstilling al?” Aan de telefoon was gezegd dat als ik zetpillen had dat ik die kon gebruiken. Maar ik had die niet in huis. Dus ik vertelde dat. “Ja, dat is niet handig hè. Die moet je altijd in huis hebben”.

De ergernis gaat door me heen. Maar de pijn behoedt dat ik haar een fikse reactie geef. In de wachtkamer ga ik op een bank liggen. Ik had een oude bh aan gedaan, maar het bandje drukt precies op de pijnlijke maag. En ik heb heet. Zo godvergeten heet. M’n trui en bh gaan uit. Ook al zit ik letterlijk midden in de wachtkamer, er is geen enkele gêne meer. De pijn en het ongemak overheerst. Ik leef alleen nog maar in een bubbel van helse pijn. J. is gearriveerd en vraagt aan de dame bij de “incheck” hoelang ik moet wachten. Vrij snel erna word ik al opgeroepen.

Doorgaan met lezen “Spoedeisende Hulp”

Fitgirl, Lifestyle, Maagverkleining

Twijfels, Trombose & Taxi’s

veel liefs, Renske

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar het is tijd voor een update.. Inmiddels is het al bijna 1,5 week geleden dat ik door m’n onderbeen zakte onder begeleiding van een onheilspellend geluid. Na 5 dagen een ondraaglijke pijn te moeten doorstaan, heb ik afgelopen maandag direct mijn huisarts gebeld om 08:00 toen ze weer terug waren van vakantie.

Nadat ik de assistente mijn ervaring van de week ervoor vertelde en de twijfels die ik daarbij had, kwam de huisarts thuis langs. Haar conclusie was dat het inderdaad erg op zweepslag leek. Maar de pijn had al een beetje moeten afnemen en mijn kuit was toch ook wel wat rood en erg dik. Daarnaast had ik ook verhoging. Dus zette ze een spoed-bloedafname in gang, omdat ze wilde uitsluiten dat er een trombosebeen was ontstaan als gevolg van het niet meer kunnen bewegen.

Dinsdagmorgen kwam een vrouw dan ook bloed afnemen. Een indicatie over wanneer de uitslag bekend zou zijn mocht ze niet geven, “bel anders aan het eind van de middag je huisarts even”. Ik belde de assistente om even te vragen of dit de ook hun verwachting is bij “spoed”. Dat was inderdaad het geval. Daarom koos ik ervoor om nog even proberen te slapen, want door alle pijnstiller-wekkers en pijnscheuten slaap ik toch maar weinig. Toen werd ik wakker gebeld door de assistente. Of ik toch echt niet ergens een thermometer kon fixen, omdat ze graag wilden weten of ik nog steeds verhoging had. En terwijl ik uitleg dat ik echt niet strompelend m’n buren af wil gaan, belt dr. V. haar dat mijn bloedwaarden binnen zijn, dat die afwijken en ik dus met spoed naar het ziekenhuis moet.

Doorgaan met lezen “Twijfels, Trombose & Taxi’s”