Na mijn MAFS avontuur werd het tijd om mij weer eens in de ‘date vijver’ te begeven. Zo installeerde ik een paar datingapps en ging aan het swipen. Toch is daten er niet makkelijker op geworden. Zeker sinds COVID vind je er bijna alleen maar mannen terug die slechts één ding willen. En dan heb ik ook de neiging om een beetje op badboys te vallen. Soms probeer ik dan het patroon te doorbreken en een man te liken die niet echt helemaal mijn type is qua looks, maar er voldoende mee door kan om toch eventueel te gaan daten. En ja ik weet hoe oppervlakkig dat klinkt, maar dat is swipen ook! En niemand maakt mij wijs dat je met alles wat je aanspreekt op date zou gaan. Anyway! Zo kwam ik op Remy. Niet echt mijn type, ook niet dat ik daar m’n hoofd voor om zou draaien op straat maar ook niet echt onaantrekkelijk.
We kwamen aan het kletsen en we leken best wel veel overeenkomsten te hebben. Dus op een gegeven moment wisselen we nummers uit en vraagt hij of ik dan op een date wil. Ja dat is het hele idee achter je nummer geven, dus laten we het maar doen dan toch?
Als hij vraagt wat mijn ideale date is, vertel ik hem dat het mij niet zoveel uitmaakt als we maar iets kunnen ondernemen en dat het niet zoals bij een drankje is, dat je gaat zitten en dat er zo’n heel kruisverhoor komt. “Laten we dan een hapje gaan eten!” is het antwoord. Allright dat is precies wat ik niet bedoelde, maar oké vooruit. Ik benoem dat ik niet van sushi houd, want dat wil iedereen altijd eten. Maar tapas vond hij ook wel ‘gezellig’. Prompt komt hij vervolgens met een screenshot van Social Deal. “Braziliaans is ook vaak goed vlees. En ik heb er mijn roots”.
Veel liefs, Renske 