Tag: bloeddruk

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining

Preoperatieve screening

veel liefs, Renske

Eigenlijk is het bijna de blog niet waard, maar afspraak is afspraak en het hoort er nu ook eenmaal bij. Dus schrijven we erover. Maar vorig jaar heb ik natuurlijk een uitgebreide screening gehad, dus nu is het vooral een korte checkup of alle gegevens nog up to date zijn, dingen als bloeddruk meten en naar m’n hart luisteren. En informatie ontvangen over nuchter zijn tijdens de dag van de operatie.

Daarnaast het nog wel even gehad over mijn vrij specifieke herinnering aan de ervaring die ik lijk te hebben gehad tijdens de operatie van m’n maagverkleining. Daarin kwam ik namelijk (te vroeg) even kort bij bewustzijn. De anesthesioloog, dr. B. vraagt of ik daardoor angst heb ontwikkeld. Sommige mensen ervaren dat namelijk als traumatisch. Hoewel ik er nooit zo over nagedacht heb, kan ik me dat wel voorstellen. Bij mij was het vooral het enge benauwde gevoel van de buis in m’n keel. Maar gelukkig is mijn ervaring niet zo lang geweest. Dr. B. noteert het zodat het operatieteam er van op de hoogte is.

En dat was dat! Na bijna 30 minuten langer wachten ben ik amper 5 tot 10 minuten binnen geweest voor beide afspraken. Maar nu op naar de operatie! Nog 8 dagen!

Complicaties, Galblaas, Maagverkleining, Natraject

Spoedeisende Hulp

veel liefs, Renske

Ik krimp ineen als ik word overvallen door een helse pijn in m’n buik. Stekend, samentrekkend of staat hij op knappen? Ik ga naar het toilet om proberen te spugen, wie weet helpt het.. Maar dat lukt niet. Ik probeer te zitten, te liggen maar de pijn is zo intens dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Ik besluit de bariatrische spoedeisende hulp te bellen. Ze verbinden me door en ik mag godzijdank direct langs komen.

Terwijl ik m’n buurvrouw bel word ik overvallen door het feit dat ik moet spugen. Omdat ik sinds m’n maagverkleining alleen nog kan spugen als ik daar zelf veel moeite voor doe, overvalt me dat enorm. Er komt niet veel. Samen met J., de buurvrouw vertrek ik naar het ziekenhuis. Halverwege moet ik echt uitstappen. Zitten gaat gewoon niet meer. “Moet ik een ambulance bellen?” vraagt ze. M’n ziekenhuis is nog maar 5-10 minuten, maar ik weet gewoonweg niet hoe ik er komen moet. Ik kruip op de achterbank en liggend met de aanwijzigingen over m’n ademhaling van J. probeer ik de rit te doorstaan.

Ze zet me af bij de spoedeisende eerste hulp en gaat haar auto parkeren. Ik kruip nog net niet naar binnen als ik gehurkt bij de “in check balie” belandt. Het standaard riedeltje van gegevens moet doorgenomen worden. “Werkt de pijnstilling al?” Aan de telefoon was gezegd dat als ik zetpillen had dat ik die kon gebruiken. Maar ik had die niet in huis. Dus ik vertelde dat. “Ja, dat is niet handig hè. Die moet je altijd in huis hebben”.

De ergernis gaat door me heen. Maar de pijn behoedt dat ik haar een fikse reactie geef. In de wachtkamer ga ik op een bank liggen. Ik had een oude bh aan gedaan, maar het bandje drukt precies op de pijnlijke maag. En ik heb heet. Zo godvergeten heet. M’n trui en bh gaan uit. Ook al zit ik letterlijk midden in de wachtkamer, er is geen enkele gêne meer. De pijn en het ongemak overheerst. Ik leef alleen nog maar in een bubbel van helse pijn. J. is gearriveerd en vraagt aan de dame bij de “incheck” hoelang ik moet wachten. Vrij snel erna word ik al opgeroepen.

Doorgaan met lezen “Spoedeisende Hulp”

De Ingreep, Maagverkleining

Anesthesioloog

veel liefs, Renske

De állerlaatste horde voor de operatie. Een bezoekje aan de anesthesioloog, die de laatste medische checks doet om te zien of de operatie door mag gaan. Een beetje zenuwachtig was ik wel. Want wat als nu alsnog blijkt dat het niet door kan gaan. Is het me echt wel gegund? En zo ging de gedachtengang nog even door.

Maar vandaag was het zover. Om 08.40 mocht ik mij melden bij Anesthesiologie. Eerst kreeg ik een intake met een verpleegkundige die met mij de vragenlijst doorneemt, welke ik eerder al online in moest vullen. Vervolgens wordt mijn bloeddruk, hartslag en zuurstofgehalte gemeten. Daarna mag ik door naar de Anesthesioloog, Dr. O.

Deze arts vertelt me wat er zoal gebeuren gaat en stelt nog wat aanvullende vragen aangaande de vragenlijst. Ze is erg blij met het feit dat mijn bloeddruk en hartslag verbeterd zijn ten op zichte van het bezoek op 3 januari (net van de krukken af en gebrek aan conditie). Wel is het belangrijk dat mijn CPAP apparaat voor m’n slaapapneu meegaat, anders kan de operatie niet plaatsvinden. Verder hebben we het nog even gehad over de dag zelf hoe dat in z’n werk gaat, alle medicatie die voorgeschreven is. Ik neem voor de zekerheid m’n eigen paracetamol mee, zodat ik niet een uur sta te kokhalzen op zo’n stroeve ronde. En door de verbetering hoef ik mijn eerste nacht NIET op de IC door te brengen en mag ik bij het uitblijven van complicaties toch op dag 2 al naar huis. Dat is een positief vooruitzicht! Oh en…… onder bepaalde voorwaarden mag ik toch een tongpiercing in!

Daarnaast kreeg ik nog een brief mee naar huis. En verder is het een kwestie van aftellen. Nog 17 dagen te gaan!