Happy birthday to my voortraject, vandaag besta je 1 jaar. Een leeftijd die ik gehoopt had dat je nooit zou halen. Maar jammer genoeg is dat wel het geval. Het is namelijk exact één jaar geleden dat ik nu binnen stapte voor mijn afspraak bij het Bariatrie Expertisecentrum. Het intake gesprek met de bariatisch verpleegkundige.
Er volgde daarna een hele rits met afspraken, maar ook onzekerheid over het vervolg en wachten. Heel erg veel wachten. Volgende week volgt dan mijn laatste afspraak van het voortraject, nummer 26. En dan sta ik EIN-DE-LIJK op de wachtlijst. Dan staat mij alleen nog maar een groepsvoorlichting en de voorbereidingen voor de operatie te wachten.
Maar zover zijn we nog niet. Eerst maar even het opname gesprek volgende week met de arts!
“Dan doen we ‘ff tussendoor’ dat hartfilmpje laten maken en dan spreken wij elkaar over een paar weken weer, dan neem ik alles met je door”. Daarmee rondde dr. T. gister de interne screening af. Natuurlijk ga ik dan als een of andere gek iedere dag inloggen op mijn ziekenhuis account. En zowaar stonden er vandaag al afspraken in.
In eerste instantie had ik die afspraak van 20 januari nog niet gezien. Maar mijn afspraak met dr. T. staat op 4 januari. Dat is misschien een beetje erg snel. Dus ik bel met de Bariatrie en mijn vermoedens klopten inderdaad. “Nee dan is de uitslag er nog helemaal niet. Je moet ook een kastje en ik weet niet voor hoelang. Maar je afspraak met de Cardioloog is pas 3 weken later, dus die met dr. T. kan pas erna.” Hoooo, wacht. Wat?!?!?! Dr. T. had juist gezegd dat t alleen een kort onderzoekje was, toen ik vroeg of het leek op zoiets als de polygrafie voor het slapen. En ook dat zij daarna alles met mij door zou spreken. Ze ging het even navragen, maar de afspraak met de internist kan echt pas plaatsvinden ná mijn afspraak met de cardioloog. Jammer genoeg is ze dan een weekje met vakantie, dus dat wordt pas dinsdag 2 februari. Een beetje teleurgesteld ben ik wel. “Maar we doen momenteel toch niks en als we wel weer mogen gaan we écht als een speer, dus het komt allemaal goed hoor. En we willen gewoon geen risico nemen” probeert de dame aan de telefoon mij gerust te stellen.
En ik weet ook wel dat dat zo is. Maar ik moet zelf wel echt even leren dat als ze in het ziekenhuis zeggen een paar weken dat het meestal daar nooit bij blijft.. En dat wát ze zeggen ook niet altijd strookt met de werkelijkheid. Want het zijn al 2 afspraken meer dan mij waren verteld. Maar goed, vooralsnog staat inderdaad alles on hold en zolang dat het geval is verlies ik die weken in ieder geval al niet.
Ze kunnen in ieder geval niet zeggen dat er bij mij geen grondig onderzoek is geweest. Psyche, longen & hart kunnen straks allemaal afgevinkt worden! Als er tenminste niet wat geks uit komt! Duimen jullie mee?
De vorige keer dat ik bij de diëtiste was zei ze dat ze er vanuit ging dat de volgende afspraak wel de laatste afspraak pre-OP zou kunnen zijn. Ik was erg enthousiast, want dan is er weer iets afgevinkt!! Maar helaas was dat wel enigzins met een ‘dooie mus’. Tijdens een e-consult over een vraag die ik had schreef ze namelijk “goed om dit in de komende keren dat we elkaar zien te bespreken hoe na de operatie te doen.” Komende keren is meervoud. Teleurstelling kon ik niet onderdrukken, maar om te voorkomen dat ik voor niks de balen er in had vroeg ik om opheldering. Ze gaf daarbij aan dat het afhankelijk is van de afspraak van de 24ste. De “mystery date” met mijn case-manager. Maar het gaat nou eenmaal niet vanzelf, dus we moeten toch maar moed verzamelen zodat we gewoon weer door kunnen met het voortraject!
Vandaag was dan de ‘net wel/net niet’ laatste afspraak. Met de zomervakantie en de afzegging van mijn afspraak met de psycholoog, ben ik echt al even niet meer in het ziekenhuis geweest. Gek toch dat er soms 3 afspraken in een week zijn en dan ineens weer weken niet. Anyway, we hebben het gehad over hoe het gaat. Niet alleen over het eten en drinken, wat eigenlijk best goed gaat. Ik doe het nog niet voor de volle 100% zoals het moet, maar het gaat steeds beter en beter. Mijn lichaam merkt ook steeds meer de behoefte op bepaalde momenten. Daarnaast heb ik een airfryer gekocht!
Maar ook hebben we gepraat over bewegen en mijn frustratie over de uitgestelde afspraak rondom de uitslag van het psychologisch onderzoek. Ik geef eerlijk toe dat het allemaal wel langer duurt dan ik had gedacht. Vandaag ben ik officieel een half jaar onderweg sinds het intakegesprek, maar het is niet niks. En dat besef ik ook heel goed, alleen het punt is vooral als je eenmaal die keus maakt dan wil je er ook gewoon echt voor gaan. En niet steeds weken moeten wachten voor afspraken. Dat begrijpt ze wel en ze gaat even voor mij kijken of ze in ieder geval iets kan betekenen in de uitgestelde afspraak. Dus behalve even bijpraten, is het vooral nog even geduldig zijn.
Ik kijk echt ontzettend uit naar de 24ste, in de hoop dat het mij veel duidelijkheid gaat geven.
Veel liefs, Renske 