Afgelopen week maakte ik natuurlijk bekend dat ik mee wil gaan doen aan de Strong Viking Run. Een obstacle run waar de nodige uitdagingen in naar voren komen. Inmiddels heb ik wat voorbereidingen getroffen om dit weekend aan de slag te gaan met de eerste stappen voor het hardloop gedeelte. Verder heb ik gesprekken gevoerd met insta’ers die al goed bekend zijn met hardlopen om advies te krijgen over wat voor een schoenen er nodig zijn, waar je het beste mee kan beginnen qua training etc.
Zo kwam ik toch ook wel tot de conclusie dat ik mijn doel iets moet bijstellen. Ik wilde namelijk héél graag het onderdeel Fjord Drop doen. Dit is een 14 meter hoge soort watermuur waar je jezelf van af kan storten. Doodeng, maar dat lijkt me zo ontzettend tof. Echter is dit onderdeel pas mogelijk bij runs vanaf 13 km. En 13km is voor een ongeoefende hardloper natuurlijk best wel een beetje veel van het goede. Ook als het leren hardlopen wel goed zou gaan dan zullen de obstakels ook een enorme uitputtingsslag vormen. Dus na wat goede gesprekken heb ik besloten tóch voor de 7 km te gaan.
Wat werd ik belabberd wakker vanmorgen. Gisteravond toen ik door een vriend werd thuisgebracht na de wedstrijd van Feyenoord, bracht ik een bezoekje aan de snackbar. Een bezoekje die me erg duur kwam te staan doordat ik weer een aanval kreeg. Minder intens wat betreft het level van pijn, niet meer gevalletje ‘onverdraaglijk’ maar het ging gewoon niet over. Naast een zetpil heb ik ook de maagwandbeschermer ingenomen, die er niet veel later ook weer uit kwam om vervolgens de hele avond liggen puffen in bed, er kwam gewoon geen eind aan.
Aangezien ik geen NSAID’s mag slikken ben ik overgeleverd aan paracetamol. Wat gister dus precies niks deed. Daarom heb ik toch het ziekenhuis maar weer gebeld voor advies. Ik heb nu buscopan voorgeschreven gekregen. Wat ik de volgende keer in kan nemen, als ik weer een aanval krijg. Als.. of moet ik zeggen wanneer? Ik sta inmiddels op de wachtlijst voor de verwijdering van m’n galblaas, die is vooralsnog niet naar voren gehaald. Tot die tijd is iedere maaltijd een soort van Russisch roulette. Met alle gevolgen van dien.
Hopelijk zijn de 4 tot 6 weken snel voorbij! Of komt er eerder een plekje vrij.
Zo’n 10 jaar geleden stopte ik met de pil. Ik had de Diana-35 en deze kwam slecht in het nieuws. Mijn relatie destijds was op sterven na dood, dus van intimiteit was weinig sprake. Daarom koos ik ervoor geen nieuwe pil meer te kiezen. Na een paar jaar werd mijn lichaam rustiger en hoewel mijn menstruatie erg heftig was, zat er veel regelmaat in de periodes en bleef ik bij mijn besluit.
Ik heb altijd een kinderwens gehad. Een van de redenen dat ik niet terug wilde aan de pil is omdat deze voor eventuele vertraging kan zorgen bij het proberen zwanger te worden. Zodra je stopt zijn de hormonen immers niet direct uit je lijf. Nu 10 jaar later heb ik die kinderwens nog steeds alleen gaat hij voorlopig op ‘on hold’. Wat niet per se lastig is, want ik heb momenteel ook geen relatie. En kinderen zou ik natuurlijk het liefst krijgen samen met een leuke partner! Maar dat is nu even niet van toepassing en dat is maar goed ook. Want zwanger worden net na een ingreep is geen optie.
Na een ingreep verandert er namelijk heel veel. Je maaginhoud is sterk verminderd en afhankelijk van welke ingreep je ondergaat is er mogelijk ook iets aangepast in je darmstelsel. Hierdoor kan je niet alleen minder eten, maar neem je ook nog veel minder voedingsstoffen op. Dat is deels de bedoeling en onderdeel van het gewichtsverlies proces, maar ontzettend zwaar voor je lichaam.
Dan is het natuurlijk niet verstandig dat er een klein wondertje in je groeit. Zo’n kleintje heeft veel nodig en vraagt dat allemaal aan je lichaam. Als je lichaam dan zelf nog hard werkt aan het opnieuw vormen, herstellen en stabiel worden, dan kan dat zorgen voor grote problemen. Vandaar dat aangegeven wordt, dat zwanger worden minstens 12 maanden absoluut uit den boze is. Behalve alle gezondheidsrisico’s voor jou en je ongeboren kindje wil je natuurlijk ook wel kunnen genieten van een eventuele zwangerschap als het zover mocht zijn. En niet continue stressen over of je kindje het wel goed maakt en of hij/zij genoeg binnen krijgt. Of lang genoeg blijft zitten. Vroeggeboorte is namelijk een van de risico’s.
Dus belde ik de huisarts en vroeg om advies rondom anticonceptie. Heel gek, met mijn 34 jaar voelde ik mij ineens weer even 14. Twintig jaar terug in de tijd. De huisarts heeft mij microgynon voorgeschreven. Iedere dag ga ik weer een pilletje slikken. Waar dat tien jaar van mijn leven “normaal” was, zal ik wel weer even moeten wennen aan die dagelijkse routine!
Veel liefs, Renske 