Als een van m’n vriendinnen een link stuurt van een cuppingset, ben ik enigszins sceptisch. Oké ik ken de positieve voordelen van cupping wel. Het werkt een beetje als een bindweefsel massage. Maar het zelf doen van dit soort dingen vind ik zelf altijd lastig. Ik ben nooit echt consequent in volhouden. En doe je het dan wel zoals het hoort? Maar wellicht is m’n vriendin er beter in!
Na een paar dagen krijg ik een berichtje “when cupping goes wrong”. Ze stuurt een foto waar haar hele bovenbeen onder de blauwe plekken zit. OEPS! Geen cupping meer dus..
De hele zomervakantie komen er mensen samen voor hun deur, aan de overkant van de straat. Een vijftal Turkse gezinnen die het buiten gezellig maken sinds het zo heet is en hun bovenwoningen te warm zijn. Dat ze zich vermaken is overduidelijk; praten, lachen, gieren, brullen. Maar ook geschreeuw, gegil van de spelende kinderen. Dit gaat vaak nog lang door tot na de ‘geaccepteerde’ tijden. Inmiddels ruim een maand geleden ben ik overdag eens langs gegaan. Gevraagd of het misschien wat minder hard kon. Ze mogen van mij best buiten zitten, maar dan graag minus het gegil en geschreeuw. Zeker omdat de dag erna mijn wekker wel gewoon om 06:00 gaat. Ondanks de beloften van het echtpaar met wie ik sprak, deed de rest van de gezinnen waar ze zin in hadden.
Gisteravond was geen uitzondering. En alsof de betovering voorbij was pakten ze om 00:00 stipt hun spullen in en gingen terug naar binnen. 12 uur. Nog slechts 6 uur op de klok tot m’n wekker gaat. Iedere dag is voor mij een beetje als een Russisch roulette. Voel ik me goed? Heb ik energie? Niet duizelig? Ik had een goede dag gehad en maar liefst tot 15:30 kunnen werken. Dat is enorm positief, maar daar staat tegenover dat ik echt even bij moet komen en ook veel rust nodig heb…
Dus toen ik voor de wekker wakker werd (05:40) wist ik al hoe laat het was. Zelfs mijn maag voelde het. Waar ik normaal moeite heb met mijn stoelgang, was het nu het tegenovergestelde. Of het enkel te wijten is aan de drukke dag en het gebrek aan slaap durf ik natuurlijk niet met 100% zekerheid te zeggen. Het kan ook gewoon eten van gister zijn dat verkeerd valt en me zo uit m’n hum haalt.
Maar ik ben compleet futloos. Gelukkig heb ik een begripvolle baas en vond hij het geen enkel probleem dat ik een dagje verlof opnam. Ik weet dat hij het waarschijnlijk ook prima zou hebben gevonden als ik geen verlof in had gezet. Maar dit vind ik de nette manier. En als ik mij morgen beter voel wil ik leuke dingen kunnen doen zonder mijzelf schuldig te hoeven voelen dat ik vandaag een dag werk heb overgeslagen.
Dus vandaag luister ik naar mijn lichaam en doen we het mooi rustig aan!
Enkele weken geleden heb ik een afspraak gehad met J.B. om de vorm van ondersteuning te bespreken voor mijn beweegtraject. Individueel of in groepsverband. Omdat mijn doel is uiteindelijk weer te kunnen bodypumpen, leek het me goed om individueel te starten met begeleiding voor fitness. Zodat ik kan werken aan een sterker lichaam, wat voor mijn HMS erg belangrijk is. Maarja zoals ik al zei, het leek een goed idee. Ik had onwijs goede uitleg gekregen van de bewegingstherapeut, maar dan komt het. Je moet jezelf motiveren om aan de slag te gaan. Ook als het buiten 30+ graden is.
Dus toen J.S. tijdens mijn afspraak aan mij vroeg hoe ik verder wilde gaan op het gebied van krachttraining, bekende ik eerlijk niks met de besproken cardio activiteiten te hebben gedaan. Ik kon het gewoon niet opbrengen. Wel had ik 2 lessen aquarobics gevolgd, dat is toch ook zeker 45 minuten sporten alleen train je daar natuurlijk niet op hartslag. Maar dan doe ik het tenminste. Gek toch eigenlijk dat ik het niet kan opbrengen om nog eens 40 minuten extra te wandelen op een dag, maar naar het zwembad te gaan om een aquarobicsles te volgen van 45-50 minuten, dat is geen enkel probleem…
Daarom bespraken we wat goede vervolgstappen zouden zijn. J.S. gaf mij alle informatie van het 6 weken beweegtraject en vroeg of ik wilde wisselen, of wellicht toch ook nog krachttraining wilde doen. Krachttraining ga ik nu gewoonweg niet doen, ik ken mijzelf. Ik heb nog zoveel moeite met meer gaan werken, energie, de huisdieren en sociale activiteiten. Zonder stok achter de deur, gaat er weinig gebeuren. Dus laten we de krachttraining in deze vorm even voor wat het is.
Veel liefs, Renske 