Herstel, Maagverkleining

Eerste officiële weegmoment

Ik had mij zo voorgenomen om te stoppen met dagelijks te wegen. Maar toen ik de vraag kreeg of ik al gewogen had, merkte ik dat ik het prettig vind om dagelijks te wegen. Ik zie het gewicht iedere dag met rasse schreden naar beneden gaan. Gekscherend noemt een vriendin mij en haarzelf weegschaaljunkies. Maar dat zijn we ook haast wel.

Deze ingreep is onwijs heftig, maar wel voor een doel. En het voelt goed dat ik nu een duwtje in de rug krijg, om in de buurt te komen van dat doel. En natuurlijk kan dat zomaar minder hard gaan. Tot die tijd pak ik wat ik pakken kan! En is het eerste resultaat een feit!

Als ik naar het gewicht kijk in de vroege ochtend van de dag van de operatie dan ben ik 5,8 kilo lichter. Mijn gewicht een tijdje later in het ziekenhuis, toen ik weer gewogen moest worden, was 0,6 lichter. Dus als ik daar vanuit zou gaan is het 5,2 kilo verschil.

Toch een mooi getal! Zeker voor een eerste week. Op naar de komende weeg-mijlpalen!

De Ingreep, Herstel, Maagverkleining

Home Sweet home!

Maar liefst 8 uur lang ben ik compleet buiten westen geweest en ontwaak ik op de vroege zaterdagochtend. Zelfs de verpleegkundigen die ‘s nachts hun controle rondjes doen met zaklampjes heb ik niet gezien noch gehoord.

Ik ben gelijk enthousiast, want vandaag mag ik eindelijk naar huis. Omdat het nog vroeg is kan ik nu wel even lekker op m’n gemakje mezelf opfrissen. Ik heb daar ook echt eventjes behoefte aan. En daarna loop ik nog weer even die inmiddels beroemde gang op en af voor de eerste stappen van mijn dag.

Tegen kwart voor 8 is de eerste controle. Mijn bloeddruk, hartslag, saturatie en temperatuur worden gemeten. Ik heb enorm last van mijn arm waar het infuus in zit en ik vraag of deze er al uit mag. Helaas, hij moet toch echt tot het einde blijven zitten.

Doorgaan met lezen “Home Sweet home!”

Herstel, Maagverkleining

Teleurstelling & mindfuck

Na het nieuws van de arts dat ik toch een nachtje langer moest blijven was ik erg teleurgesteld. Maar goed je moet nu eenmaal het zekere voor het onzekere nemen, dat begrijp ik ook heus. Dus toen ik het eenmaal een beetje verwerkt had ging ik eerst maar weer even aan het regelen. Ik kan namelijk geen gewone paracetamol slikken. Al breek ik ze in 4-en, dan sta ik te kokhalzen voor het leven. Een kenmerk voor iets wat niet de bedoeling is bij je nieuwe mini maag. Maarja, ik had maar 1 strip meegenomen omdat ik zo overtuigd was dat ik vandaag naar huis mocht.

Ik had mijn zusje geappt, zij zou vandaag toch naar Rotterdam komen. In plaats van mij op te halen lukt het wellicht om op bezoekuur langs te komen. Ze wist niet helemaal of ze het ging halen, dus ging ik voor de zekerheid toch maar even kijken of een vriendin nog tijd had om langs te komen. En ja hoor een traject-vriendin had wel tijd om langs te komen. Ook weer geregeld, dan eerst maar tijd voor m’n eerste echte vaste voedsel. Vanmorgen had ik wat hapjes vla op en rond 10:00 kreeg ik ook nog een glas melk. Maar nu mocht ik een heus beschuitje eten. Die werd klaar gezet op tafel en daar keek ik best naar uit, dus hup het bed uit.

Doorgaan met lezen “Teleurstelling & mindfuck”