Vandaag werd ik gebeld door het ziekenhuis. Dat ze helaas mijn afspraak voor het slaaponderzoek van morgen moesten annuleren. Het longfunctie onderzoek kon wel doorgaan.
Enigszins geïrriteerd reageer ik daarop dat ze eerst maar een ander moesten annuleren aangezien dit al mijn “do over” is. Waar vervolgens uit blijkt dat ik niet de enige ben die afgezegd word. Door 4 zieke collega’s is er een tekort aan personeel.
Omdat er tussen de afspraak met de medisch psycholoog en het longfunctie onderzoek nog ruim een uur zit, kiezen we ervoor om dan maar beide onderzoeken te verzetten. Wanneer? Een afspraak maken is er helaas niet bij. Dus daar krijg ik weer een brief van op een moment dat ze plek hebben. Administratieve rompslomp. Even een baalmomentje aan deze kant dus!
Wat is het ontzettend moeilijk, je leven veranderen.. Nu wordt het ook niet makkelijker gemaakt met COVID, maar zelfs als ik dat buiten beschouwing laat.
Een aantal weken geleden heb ik een schema geprobeerd te maken voor voldoende eet en drink momenten die mij gaan voorbereiden, mocht ik in aanmerking komen voor de ingreep. (Als je die wil zien, klik even hier!) De obesitas verpleegkundige gaf me de tip om reminders te zetten in mijn telefoon. Omdat ik wekkers wel heel drastisch vind en ook niet bepaald handig in combinatie met mijn werk, heb ik er agenda reminders van gemaakt..
En op dagen dat ik niet zo’n gekkenhuis heb op m’n werk lukt het aardig. Ik ben nog wel een beetje aan het aftasten of ik in de ochtend genoeg tijd heb voor alles wat ik van mijzelf verwacht, maar aanpassingen maken kan natuurlijk prima. Het probleem zit hem bij mij in het blijven opletten, ook als ik een hectische of stressvolle dag heb. Waar “18 minuten geleden” als de reminder op mijn telefoon opvalt nog niet zo erg is, zijn 3 meldingen met 1, 2 en 3 uur geleden natuurlijk wel vét te laat. En dat maakt voor m’n gevoel gelijk de dag teniet gedaan.
Dat is natuurlijk niet geheel terecht. Ik leer er ook van. Maar God wat is het lastig. Gelukkig kreeg ik vandaag weer een beetje motivatie. Op Instagram volg ik een vrouw “not your average fitness coach” Diede Joosten. Zij deelt ook haar content op TikTok, waar ik deze video zag.
En zoals de audio zegt, je wordt niet zomaar wakker zoals je zou willen zijn. Oefenen, oefenen, oefenen. Misschien toch maar tijd voor de wekkers?
Na mijn slaaponderzoek avontuur van vorige week mocht ik vandaag terug voor een afspraak met Dr. L, de longarts.
Wederom kreeg ik een shitload aan vragen, over het verleden. Maar ook over of ik rook, drink, drugs gebruik. Waar ik allergisch voor ben, huisdieren heb en zelfs wat voor een vloer er in mijn huis ligt. Na het kruisverhoor ging de arts nog naar mijn hart en longen luisteren en mijn nek/hals opmeten alvorens we de uitslag van het slaaponderzoek door zouden nemen.
Spijtig genoeg werden mijn eerdere twijfels over het slaaponderzoek alsnog bevestigd. Hij vroeg of het “klippertje” van mijn vinger was gegaan gedurende het onderzoek. Ik legde hem uit dat ik ook bij de OSAS consulent had aangegeven dat ik behalve een slechte nacht, ik heb voor mijn gevoel amper een uur fatsoenlijk geslapen, ook het idee had dat de sensor bij mijn vinger niet goed werkte. De avond ervoor voelde ik een soort elektrisch schokje, net alsof je statisch geladen bent en de sensor gaf deze keer geen licht in de ochtend in tegenstelling tot de keer ervoor.
Dr. L vertelt me dat er 2 manieren van meten zijn. Een is de luchtstroom, de ander via het “klippertje” op de vinger. daarmee gaf het onderzoek een vertekend beeld. Ik heb erg slecht geslapen en was continue bewust van het apparaat, zodoende was de luchtstroom niet het beste beeld. En het klippertje die heeft nooit gemeten, dus de andere manier van meten kon de uitkomst van de luchtstroom niet bevestigen.