Categorie: Working girl

Lifestyle, Maagverkleining, Voortraject, Working girl

Cocktail feestje!

veel liefs, Renske

Wakker.. de tering wat heb ik een hoofdpijn zeg. M’n hele hoofd is enorm van slag. Het psychologisch onderzoek van gister heeft er duidelijk in gehakt. Gedoucht in de hoop me beter te voelen, maar helaas was niets minder waar. Vervolgens m’n manager maar gebeld of ik last-minute verlof op kon nemen. Dat was gelukkig geen probleem.

“Kom je dan wel naar het zomerevent van vanavond?” vraagt collega R. Op dat moment, zo rond de klok van 8, staat m’n hoofd er écht niet naar. Laat mij maar ff lekker bijkomen, die collega’s en bedrijfsfeestjes komen wel weer. Ik was echt niet in mijn hum.

Slapen was een drama. Ik lag veel te draaien en te woelen. Maar uiteindelijk toch nog wel een paar uurtjes slaap weten te bemachtigen. En na 2 paracetamol en wat te eten begon ik mij zowaar, tegen een uurtje of 3 in de middag, een beetje beter te voelen.. Wederom kreeg ik dan ook de vraag of ik dan toch niet naar het bedrijfsfeestje zou komen. “Voorlopig kan het misschien weer niet en even er lekker uit zijn is ook belangrijk, na een paar drukke dagen.” Daar zit wel wat in natuurlijk. Dus ik ben maar in actie gekomen en richting werk gegaan voor het zomerevent van m’n werk.

Doorgaan met lezen “Cocktail feestje!”

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Voortraject, Woordenbrij, Working girl

Afspraken, onderzoeken, training & examen

veel liefs, Renske

“Ik wil graag mijn ITIL 4 Specialist: Create, Deliver & Support certificaat halen” zeg ik tegen mijn manager tijdens ons voortgangsgesprek. Ik krijg akkoord en plan dit in. 2,5 dag intensieve training volgen op locatie en aansluitend het 2-uur durende examen maken. Destijds vond ik dat nog wel een strak plan. Nog even voor alle gekte dat certificaat halen, kan ik die toch mooi weer bijschrijven op mijn lijstje. En heb ik mijn zakelijke doelen toch ook weer deels gehaald dit jaar.

Dit was zo’n 2 a 3 maanden geleden. Daardoor was het eerlijk gezegd enigszins ontsnapt aan mijn aandacht tot ik vanmorgen een mailtje kreeg, dat ik mijn examen deelname moest registreren.

OHJA! SHIT. KUT. Ik weet niet waarom ik destijds dacht dat dit een goed idee was, maar pfoe dat heb ik wel even onderschat! Zoals bijna alles rondom het traject, daar niet van. Behalve de onderzoeken die vooral veel tijd en energie kosten, is ook het psychotherapie traject best pittig. Het stukje waar EMDR wordt ingezet voor traumaverwerking trekt wel flink wat deurtjes open.

Als ik er nu aan denk wil ik liever onder de dekens kruipen en niet meer thuis geven. De komende 2 weken staat mijn agenda ook bol van afspraken, zowel dingen als tandarts, diëtiste, (4 uur durend) psychologisch onderzoek maar ook een zomerevent van mijn werk, avondje met vrienden en ook nog een bbq met vrienden. En dan training. 3 dagen even afschakelen van alles. Geen werk, geen ziekenhuis of traject taferelen, geen sociale dingen. Alleen maar even focussen op ITIL zodat ik ook dat examen in 1x haal. Kan ik daarna gelijk weer verder met de huidtherapeut, gesprek met de longarts en wederom tandarts en mondhygiëniste. Is het al 17 juli?

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Woordenbrij, Working girl

Last but not least!

veel liefs, Renske

Onlangs vertelde ik de operationeel directeur over mijn traject. God wat vond ik dat moeilijk. Maar daarna was er ook een soort van opluchting, alsof er een zware last van mijn schouders gevallen. Maar toch niet helemaal, want er is nog één iemand over waarvan ik vind dat hij het ook verdient om te weten; de directeur. Hij is natuurlijk een druk bezet man, hij heeft een bedrijf met zo’n 80-90 man personeel. En daarnaast is hij toegewijd manager van het development team waar non-stop hard gewerkt wordt aan het product waar onze business om draait.

Voor de tweede keer vandaag loop ik zijn kamer in “nieuwe ronde, nieuwe kansen?” hij knikt terwijl hij zijn conference call afrondt. Als hij aanschuift aan de vergadertafel zegt hij “ik hoor dat je leuk nieuws hebt!”. Enigszins overdonderd hoor ik dat de operationeel directeur hem al geïnformeerd heeft. Enerzijds geeft dat een mooie ingang, anderzijds irriteert het me omdat ik het graag zelf had willen vertellen. Maar hij staat er open voor om mijn verhaal te horen, vol begrip en geduld luistert hij oprecht naar mijn verhaal. En dat is zo ontzettend fijn.

Dat maakt ook dat ik meer open kan zijn, durf te zijn. Een stukje laat zien van mijn verleden. Vertel over mijn narcistische ‘vader’ en hoe je leert te overleven en welke gevolgen dat heeft. Dan vertelt hij over zijn vrouw, zij is therapeut en werkt met kinderen. Maar de ouders worden er vaak bij betrokken omdat het eigenlijk zelden aan het kind ligt. Maar die er wel door gedupeerd raakt.

“Ik vind het knap van je. We vinden je al een topper en willen je graag helpen, maar dit is iets wat je zelf moet doen. Onthoud wel, als wij iets voor je kunnen betekenen laat het dan vooral weten!” En met die woorden sluit ik die laatste deur van delen. Iedereen in mijn privé en werk omgeving die ik persoonlijk op de hoogte wilde stellen is inmiddels wel geïnformeerd.

Het is fijn om op zo’n prettige manier je verhaal te kunnen doen en te weten dat er begrip is. Dat men weet dat je dit niet zomaar doet en dat deze periode niet makkelijk voor me is. Dat maakt het net even wat makkelijker!