Moedig, badass, stoer.. Dat is een greep uit de complimenten die ik de afgelopen weken en maanden kreeg. Maar ik voel me helemaal niet zo stoer. Ik voel me kwetsbaar, emotioneel en moe.
In het begin werd mij een aantal keer de vraag gesteld of ik een support system heb. Volmondig kon ik daar ja op antwoorden. Maar ik besef mij nu pas hoe zeer ik mijn familie en vrienden nodig heb. En dat hoeft echt niet met dagelijkse bel-sessies of iedere dag de deur bij elkaar plat lopen. Maar een berichtje, belletje en vooral de kaartjes laten de waterlanders wel stromen soms hoor!
Wat was ik enthousiast gister toen ik doorhad dat ik eindelijk zou gaan starten met het voortraject. Ik stond als een blij ei te stuiteren. Zoveel dingen die door m’n hoofd gingen. Ik was echt allerlei boxjes aan het afvinken in mijn hoofd. Gek dat je zo bezig bent geweest met dingen voor elkaar te krijgen en te duimen dat je een GO krijgt en dat het dan EIN-DE-LIJK gaat beginnen. Maar toen kreeg ik ’s avonds laat een berichtje van mijn moeder “Ben je nog wakker? Opa ligt namelijk in het ziekenhuis, ik ben net thuis.”
Inmiddels hebben we te horen gekregen dat Opa positief getest is op corona en ook is overgeplaatst naar de speciale covid afdeling. Maar dan denk ik wel, wat is het leven soms toch ook ontzettend oneerlijk. Als je dan werkt en veel doet om dingen voor elkaar te krijgen, dat je daar niet even van genieten mag. Gelijk word je met beide voeten weer op de grond gezet en maakt het gevoel van vreugde plaats voor zorgen. Grote zorgen om mijn lieve Opa.
En we mogen eventueel op bezoek, volgens een aantal regels van het desbetreffende ziekenhuis. Je wordt dan voorzien van een schort, handschoenen, masker en bril. Maarja het is toch een risico. Hoe goed je ook beschermd bent, ziekenhuispersoneel wordt ook ziek. En dat ziek worden of nog erger, corona over brengen naar misschien mijn eigen ziekenhuis in Rotterdam is een risico die ik niet wil dragen. Mocht de situatie veranderen, dan is er natuurlijk geen twijfel mogelijk. Dan ga ik gewoon en schuif ik mijn afspraken op. Maar tot die tijd, wachten we maar af vanuit het verre Rotterdam.
Moe, dat was ik natuurlijk al een tijdje. Weer in gewicht aankomen is niet bevorderlijk voor je algemene functioneren en dan heb ik daar bovenop die slaapapneu die maakt dat ik niet goed slaap en dus niet voldoende uitrust. Maar sinds ik psychotherapie heb merk ik dat het beetje energie dat ik nog wel had inmiddels verdwenen is als sneeuw voor de zon.
Ik probeer iedere dag heel hard alle ballen hoog te houden. Het voorbereiden op het voortraject van de ingreep, zoals het slaaponderzoek of het longfunctie onderzoek. De psychotherapie. De drukte op werk, maar ook mijn groei en ontwikkeling. Als m’n werkdag voorbij is, ben ik regelmatig zó ontzettend moe. En dan maak ik het mezelf ook niet makkelijker met 2 vrijwilligersfuncties en niet te vergeten mijn sociale leven.
Veel liefs, Renske 