Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Psychotherapie

She is alivee

Ik zit op de bank, terwijl ik met een ‘digitaal’ vriendinnetje aan het appen ben. “She is aliveeeee” stuurt ze, als ik mijn enthousiasme deel over het drama dat zich in Married at First Sight (NL) afspeelt. Alive ben ik inderdaad, maar ik had ook net zo goed onder een steen kunnen liggen. Want wat gaat er momenteel ontzettend veel langs mij heen. Maar het proces met alles in gang zetten vergt aandacht, tijd en energie. Dat gaat ten koste van andere dingen. En hoewel ik het echt wel jammer vind dat er niet genoeg ruimte is in mijn leven om alles even de juiste aandacht te geven, voel ik me gek genoeg er voor het eerst niet schuldig over.

Want ik kies nu eindelijk voor mijzelf. Om de fijnste versie van mezelf te worden die ik maar kan zijn. En dat heb ik lang genoeg niet nodig gevonden. Dus het is tijd. Doorgaan met lezen “She is alivee”

Here we go.., Let’s talk!, Maagverkleining, Woordenbrij

Support system

Een van de vragen die door de huisarts werd gesteld voor ik werd doorverwezen en tevens in de intake-vragenlijst terug kwam was de vraag of ik steun heb van mensen in mijn omgeving. Een legitieme vraag als je bedenkt in wat voor een rollercoaster ik ga stappen. Maar ook een vraag die mij met m’n neus op de feiten drukt. Ik houd mensen die ik vertrouw en waar ik heel veel om geef, op afstand. Is dat terecht? Absoluut niet. Ik hoor je denken, waarom doe je het dan?

Dat is een lastige. Net als ieder ander ben ik in het verleden wel eens gekwetst. In de steek gelaten door vrienden, ex-vriendjes. Dat verandert je. Het vormt je tot de persoon die je bent. Wil je dat? Misschien niet, maar je hebt er niet altijd invloed op. Je bouwt muren op. Torenhoge muren die je automatische afweersysteem vormen. Als je namelijk iemand niet binnen laat, dan doet het ook geen pijn. Logisch toch? Doorgaan met lezen “Support system”

Here we go.., Lifestyle, Maagverkleining, Working girl

Work Work Work

Vertellen aan mensen dat ik deze stap wil maken, vind ik gek. Ook wel lastig maar vooral raar. Ik ben vrij perfectionistisch van aard, dat betekent dat ik de lat voor mezelf heel erg hoog leg, maar ook dat ik altijd heel erg bezig ben dingen goed te doen. En hoewel ik echt wel weet dat deze stap geen falen is, geeft het wel wat gemengde gevoelens. Het voelt niet natuurlijk. Maar dat is (hopelijk) een kwestie van wennen.

Hoewel straks alles vast veel duidelijker wordt in het voortraject ben ik er al echt mee bezig. De keus was er uiteraard niet van de een op de andere dag, alleen door de verwijzing wordt het nu pas echt. En dus begint het nu ook pas te bezinken. Zo heb ik afgelopen weekend beide nachten ’s nachts bijna niet geslapen maar alleen erover liggen denken. “Ga ik er wel echt voor in aanmerking komen? Wat zijn de gevolgen? Ga ik dit kunnen? Hoe gaat de rest het vinden?” Maar de vraag die me vooral bezig houdt nu is hoe ik het ga oplossen met werk. Ik werk fulltime op een IT ServiceDesk in een senior functie. Dat betekent dat mijn aanwezigheid dus vaak wel van belang is. Ik vind op vakantie gaan soms al een dingetje. Doorgaan met lezen “Work Work Work”